IgE sp. F10 - sezam, met. ImmunoCAP

Ilościowe oznaczenie w surowicy in vitro, w oparciu o ekstrakt sezamu, przeciwciał  IgE specyficznych dla alergenów sezamu, przydatne w diagnostyce i różnicowaniu alergii. Sezam (Sesamum indicum), roślina oleista, jest powszechnie stosowany w kuchni bliskowschodniej i śródziemnomorskiej, a także stosowany w produktach spożywczych: pieczywie, sosach czy wyrobach cukierniczych.  Częstość alergii na sezam w Europie i USA wynosi 0,1%. Między innymi w Europie, alergia na sezam jest plasowana na dziewiątym miejscu w rankingu częstości alergii pokarmowych. Podkreśla się wysokie miejsce alergii na sezam na liście alergii wywołujących anafilaksję u dzieci, stąd w wielu regionach, łącznie z Europą, sezam znajduje się na liście alergenów obowiązkowo specyfikowanych w składach produktów żywnościowych. Spożycie nasion sezamu w całości lub przetworzonych może prowadzić do alergii manifestującej się najczęściej objawami skórnymi, następnie  objawami żołądkowo-jelitowymi, zespołem alergii jamy ustnej, OAS (ang. oral allergy syndrome), nawracającymi epizodami świszczącego oddechu i duszności, nieżytem nosa, astmą, objawami  sercowo-naczyniowymi i różnymi stopniami nasilenia anafilaksji. Opisywano kontaktowe zapalenie skóry po kontakcie sezamu z błonami śluzowymi oraz ciężkie objawy ze strony układu oddechowego spowodowane wdychaniem drobin sezamu. W ekstrakcie ziaren sezamu scharakteryzowano siedem alergenów molekularnych. Są nimi cztery białka magazynujące: albuminy 2S –  Ses i 1 (sIgE u 91,7% osób z alergią) oraz Ses i 2 (sIgE u 66,7% osób z alergią);  globuliny 11S – Ses i 6  oraz Ses i 7 (sIgE u 67% osób z alergią);  oleozyny:  Ses i 4 i Ses i 5, a także  wicylinopodobna globulina 7S, Ses i 3 (sIgE u 75% osób z alergią). Alergia na sezam współistnieje często (50–54% przypadków) z alergią na orzeszki ziemne (każdy z alergenów sezamu ma alergen homologiczny w orzeszkach ziemnych)  i orzechy drzewne (orzeszki piniowe, orzechy makadamia, orzechy brazylijskie i orzechy laskowe). Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów  nasion sezamu  F10 (f10).