IgE sp. F11 - gryka, met. ImmunoCAP

Ilościowe oznaczenie w surowicy in vitro, w oparciu o ekstrakt nasion gryki,  przeciwciał  IgE specyficznych dla alergenów gryki, przydatne w diagnostyce i różnicowaniu alergii na grykę. Gryka (Fagopyrum esculentum) jest rośliną jednoroczną strefy umiarkowanej, której jadalne nasiona są bogate w białka, węglowodany, tłuszcze i błonnik, a także zawierają flawonoidy i garbniki. Alergeny gryki klasyfikować można jako alergeny pokarmowe, zawodowe i domowe (poduszki wypełnione ziarnem, łupinami). W Europie odsetek uczulonych na alergeny gryki, obecne w ziarnach i przetworach, waha się od 1,0 do 9,7%. Uczulenie drogą oddechową jest wtórne w stosunku do drogi oddechowej, poza osobami narażonymi na pył gryczany zawodowo. Objawami alergii na alergeny gryki są: pokrzywka, atopowe zapalenie skóry, alergiczny nieżyt nosa i spojówek, zaostrzenie astmy lub astma zawodowa. Zarówno po spożyciu jak i wdychaniu kaszy gryczanej może dojść do anafilaksji. Opisywano przypadki anafilaksji gryczanej związanej z uczuleniem na poduszki gryczane, po spożyciu kaszy. Alergeny gryki bywają termostabilne. Nie tracą własności po ugotowaniu i enzymatycznej hydrolizie.  Alergenami głównymi  są:  termostabilny Fag e 2 (sIgE u 76-87% uczulonych na grykę); Fag e 3 (83%) i Fag e 4 (71%). Gryka wykazuje reaktywność krzyżową z ryżem, makiem, orzechami laskowymi, orzechami włoskimi, kokosem, lateksem, orzechami nerkowca i komosą ryżową. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów  gryki F11 (f11).