IgE sp. G1 - tomka wonna, met. ImmunoCAP

Ilościowe  oznaczenie in vitro  w surowicy krwi, z wykorzystaniem ekstraktu pyłku tomki wonnej przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do alergenów pyłku tomki, przydatne w diagnostyce i różnicowaniu alergii.  Tomka wonna (Anthoxanthum odoratum) jest wiatropylną, wcześnie kwitnącą, trawą wieloletnią strefy chłodnej. Rodzaj Anthoxanthum jest uważany za jeden z najbardziej rozpowszechnionych rodzajów odpowiedzialnych za objawy alergii na półkuli północnej. Tomka rośnie w różnych siedliskach: terenach podmokłych, lasach, poboczach dróg, nieużytkach, łąkach etc.  Pyłki tomki wonnej powodują głównie sezonowe objawy ze strony układu oddechowego, takie jak alergicznych nieżyt nosa (wyciek z nosa, niedrożność, swędzenie i kichanie),  alergiczny nieżyt nosa i spojówek, astmę i zaostrzenie atopowego zapalenia skóry.  Głównym alergenem molekularnym tomki jest Ant o 1. Pyłek tomki wykazuje reaktywność krzyżową w obrębie podrodziny podrodzinie Wiechlinowych, ze względu na homologię głównych grup alergenów 1, 2/3 i 5.  Zgłaszano kliniczną reaktywność krzyżową pomiędzy tomką i lawendą oraz pyłkiem pszenicy. Za reaktywność krzyżową w dużej mierze odpowiedzialne są  polkalcyna i profilina. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów pyłku tomki wonnej, G1 (g1).