IgE sp. MX2 - mieszanka pleśni, met. ImmunoCAP

Ilościowe oznaczenie w surowicy krwi in vitro przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do mieszaniny ekstraktów pleśni: m1-Penicillium chrysogenum, m2-Cladosporium herbarum, m3-Aspergillus fumigatus, m5-Candida albicans, m6- Alternaria alternata, m8 -Setomelanomma rostrata, przydatne na wstępnym etapie laboratoryjnej diagnostyki alergii. Gatunki Penicillium spp. to wszechobecne grzyby wewnątrzdomowe i środowiskowe. Są obecne w glebie, nieorganicznych i organicznych materiałach budowlanych i w powietrzu. Są składnikiem ludzkiej mikrobioty: oskrzeli i jelit, odpowiedzialnymi jednakże za infekcje oportunistyczne. Główną drogą narażenia na alergeny Penicillium jest droga wziewna, w mniejszym zakresie pokarmowa i kontakt ze skórą. Alergia na Penicillium może objawiać się jako alergiczny nieżyt nosa, alergiczne zapalenie zatok, problemy z kontrolą astmy oraz jako ciężka astma z uczuleniem na grzyby, SAFS (ang. severe asthma with fungal sensitization).  Gatunki rodzaju Cladosporium są pospolitymi grzybami pleśniowymi, przenoszonymi drogą powietrzną,  endofitami roślinnymi (żyjącymi na martwych liściach), zasiedlającymi środowisko zewnętrzne i zamknięte środowisko wewnętrzne. C. herbarum wywołuje objawy ze strony układu oddechowego, takie jak alergiczny nieżyt nosa i astmę oraz zapalenie płuc z nadwrażliwości, a także atopowe zapalenie skóry. Uczulenie spowodowane jest przez  wdychanie wysuszonej grzybni obecnej w kurzu domowym lub zarodników. Zgłaszano reaktywność krzyżową w obrębie rodzaju Cladosporium oraz z innymi rodzajami grzybów, drożdży i bakterii. Aspergillus fumigatus  jest saprotrofem i patogenem oportunistycznym. Główną drogą narażenia na zarodniki Aspergillus jest wdychanie.  Wywołuje choroby alergiczne i zakaźne (jak inwazyjna aspergiloza czy przewlekła aspergiloza płuc).  Najcięższą chorobą związaną z Aspergillus jest  alergiczną aspergiloza oskrzelowo-płucna (ABPA, ang. allergic bronchopulmonary aspergillosis). Inne choroby alergiczne związane z Aspergillus to alergiczne grzybicze zapalenie nosa i zatok (AFRS, ang. allergic fungal rhinosinusitis) i ciężka astma z uczuleniem na grzyby, zależna od IgE (SAFS, ang. severe asthma with fungal sensitization). Candida albicans (C. albicans), należący do jednokomórkowych drożdży, jest elementem prawidłowej mikrobioty ludzi, zasiedlając błony śluzowe, lecz w przypadku osłabienia odporności nosiciela staje się groźnym patogenem oportunistycznym. C. albicans przystosowuje się i rozmnaża w różnych lokalizacjach organizmu (gardło, żołądek, płuca etc. U osób uczulonych C. albicans może wywołać lub zaostrzyć astmę oraz dawać objawy skórne, łącznie z atopowym zapaleniem skóry. Główne zidentyfikowane alergeny molekularnymi C. albicans są Cand a 1 i Cand a 3. Stwierdzono reaktywność krzyżową alergenów C. albicans z pleśniami i drożdżami. Alternaria alternata  występuje głównie na zewnątrz, lecz można ją również spotkać w pomieszczeniach zamkniętych oraz  w pościeli i kurzu domowym. Zarodniki A. alternata rozprzestrzeniają się w suche, ciepłe i wietrzne dni, najbardziej efektywnie  latem i wczesną jesienią. Na zakażenie oraz alergię na A. alternata narażone są osoby pracujące w gospodarstwach rolnych i tartakach. Wdychanie zarodników A. alternata wiąże się z nadwrażliwością górnych i dolnych dróg oddechowych, głównie astmą i alergicznym grzybiczym zapaleniem nosa i zatok. Może również rozwinąć się alergiczna grzybica oskrzelowo-płucna i zapalenie płuc z nadwrażliwości. Reakcje alergiczne na A. alternata, poza silnymi reakcjami  układu oddechowego, obejmuje także nieżyt nosa i zapalenie skóry. Setomelanomma rostrata należy do gatunków grzybów wszechobecnych w środowisku (na ogół tropikalnym i subtropikalnym), głównie patogenów roślin. Niektóre gatunki rodzaju Setomelanomma powodują chorobę grzybiczą u ludzi zwłaszcza z obniżoną odpornością powodują (grzybice skóry, rogówki i ogólnoustrojowe). Uczulenie na alergeny S. rostrata powodować astmę, alergiczny nieżyt nosa i zapalenie zatok. Jednakże nie zidentyfikowano dotąd alergenów molekularnych. Wykazano reaktywność krzyżową S. rostrata z Aspergillus fumigatus.
Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W teście wykorzystano pełne ekstrakty kilku gatunków pleśni  dla poprawy czułości i testu. W przypadku wyniku podniesionego należy oznaczyć IgE specyficzne  dla ekstraktów poszczególnych gatunków grzybów uwzględnionych w mieszance lub ich gatunkowo-specyficznych alergenów molekularnych.