Panel egzema (10 alergenów) + CCD

Pomiar w surowicy stężenia przeciwciał IgE specyficznych (sIgE) dla ekstraktów źródeł alergenów wywołujących lub zaostrzających objawy alergicznej egzemy:  D. pteronyssinus (d1); naskórka kota (e1); naskórka/łupieżu psa (e2/e5); białka jaja kurzego (f1); dorsza (f3); soi (f14); kakao (f93); orzecha laskowego (f17); orzecha ziemnego (f13); lateksu (k82) oraz IgE-anty CCD. Pomiar in vitro stężenia sIgE, obok wywiadu klinicznego i testów skórnych, stanowi podstawę identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Nie niesie zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadku testów skórnych. Egzema,  grupa chorób dermatologicznych charakteryzujących się stanem zapalnym skóry, bardzo często ma podłoże alergiczne. Może być wywołana zależną od przeciwciał IgE nadwrażliwością (alergią) na jeden lub więcej alergenów pochodzących z jednego lub z kliku źródeł. Egzema może być jedynym objawem alergii lub z jednym z wielu objawów. Najczęściej pojawia się na twarzy, tułowiu, kończynach, dłoniach i w fałdach skórnych. Niekiedy na całym ciele. Manifestuje się: świądem i pieczeniem skóry; zaczerwienieniem; obrzękiem lub wysuszeniem; zmianami, jak: grudki, pęcherzyki; strupki etc.
Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie anafilaktycznej reakcji alergicznej (miejscowej  lub uogólnionej) określanej jako  natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone przez obcy antygen zwany alergenem, posiadają we krwi wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu (sIgE, asIgE), podczas gdy u osób zdrowych sIgE o takiej swoistości są niewykrywalne. Uczulenie objawowe określane jest terminem alergia.  Obecne w miejscu wniknięcia alergenu (preformowane) sIgE generują miejscowy stan zapalny, nasila się synteza kolejnych frakcji sIgE, w efekcie dochodzi do wzmocnienia i uogólnia reakcji alergicznej. Nasilenie reakcji koreluje dodatnio ze stężeniem sIgE rozpoznających fragmenty białkowe alergenu, natomiast IgE rozpoznające uniwersalne determinanty cukrowe (CCD, czyli wiążące tzw. glikotopy CCD) alergenów glikoproteinowych są klinicznie nieistotne (nieme). W celu oszacowania udziału IgE anty-CCD w puli asIgE oznaczanej  testami z ekstraktami źródeł alergenowych,  w panelu uwzględniono marker CCD, (k202 – Ana c 2 wg nomenklatury WHO/IUIS).
Dermatophagoides pteronyssinus (d1), roztocze kurzu domowego. Alergia na D. pteronyssinus jest jedną z najczęstszych chorób alergicznych na świecie. Poza bardzo licznymi alergenami D. pteronyssinus, posiada szereg adiuwantów wrodzonej reakcji odpornościowej, również odpowiedzialnej za niepożądane efekty. Źródłem alergenów roztoczy są cząstki kału i w mniejszym stopniu, fragmenty ciał martwych osobników. Kał roztoczy wzbijany jest przejściowo w powietrze podczas zamiatania, odkurzania lub zmiany pościeli. Cząsteczki są na tyle małe, że przenikają do górnych i dolnych dróg oddechowych oraz wchodzą w kontakt ze skórą i oczami. Stwierdzono wysoki stopień reaktywności krzyżowej pomiędzy ekstraktami D. pteronyssinus i D. farinae.
Naskórek (łupież) kota (e1). Alergeny obecne na sierści kota (łupież, naskórek, ślina) posiadają bardzo małe,  lotne, silnie alergizujące i długo utrzymujące się w powietrzu cząstki.
Naskórek (łupież) psa (e2/e5). Uczulenie na psy (sierść, łupież, wydzieliny, wydaliny) w ostatnich dziesięcioleciach wzrasta.  Niewielkie cząstki łupieżu psa są lotne, długo utrzymują się w powietrzu i skutecznie rozpraszają, wnikając do górnych dróg oddechowych, oskrzeli i oskrzelików. 
Białko jajka (f1). Białko jaja jest najsilniej alergizującym składnikiem jaja. Częstość alergii osiąga  0,5–2,5% u małych dzieci i tylko poniżej 0,25% u dorosłych. Stężenie sIgE dla białka jaja jest markerem uczulenia wskazującym na nasilenie i obraz kliniczny uczulenia.
Dorsz (f3). Częstość alergii na mięso ryb jest wysoka, ustępując jedynie częstości alergii na alergeny jaj, mleka, orzeszków ziemnych i skorupiaków. Objawy są bardzo ciężkie, łącznie z anafilaksją.  Do reakcji dochodzi po ekspozycji na alergen drogą pokarmową i oddechową. Istotne alergeny ryb wykazują termostabilność i lotność.
Soja, f15, należy do „wielkiej ósemki” alergenów odpowiedzialnych za 90% wszystkich reakcji alergicznych na pokarmy. Poza drogą pokarmową, do uczulenia na soję dochodzi drogą przezskórną (dzieci) i/lub oddechową. Alergia na soję występuje częściej u dzieci i w 70% przypadków cofa się po 10. roku życia. Najsilniejsze właściwości alergizujące mają niegotowane ziarna soi,  mleko sojowe i tofu.
Kakao (f93). Kakao wytwarzane jest z nasion kakaowca poddawanych fermentacji, suszonych, palonych i proszkowanych. Do uczulenia dochodzi głównie drogą pokarmową. Osoby pracujące z nasionami kakaowca są narażone na ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych w wyniku wdychania alergenu.
Orzechy laskowe (f17).  Po spożyciu mogą wywoływać reakcje alergiczne zależne od IgE, w wyniku pierwotnej alergii pokarmowej lub w wyniku  zespołu alergii jamy ustnej, OAS (ang. oral allergy syndrome), zaliczanego do zespołów pyłkowo-pokarmowych, PFS (ang. pollen-food syndrome).
Orzeszki ziemne – orzechy arachidowe (f13). Powodują alergię u nawet 10% dzieci. Dominujące alergeny są odporne na temperaturę i trawienie, alergenność niektórych może wzrastać w wyniku działania ciepła (pieczenia w temp. 150-170oC).  Alergia na orzeszki ziemne zwykle zaczyna się w dzieciństwie i utrzymuje się przez całe życie. Znaczna część osób uczulonych nie wykazuje klinicznych objawów alergii. 
Lateks naturalny (K82). Lateks preparowany jest z soku kauczukowca Hevea brasiliensis. Lateks nadal stosowany jest do produkcji wielu codziennych przedmiotów jak: zabawki, balony, czepki kąpielowe, kalosze, prezerwatywy oraz drobnego sprzętu medycznego jak: przede wszystkim rękawiczki, cewniki, kaniule, rurki dotchawicze etc. Alergia na lateks może być zaliczana do chorób związanych z narażeniem zawodowym (np. pracownicy służby zdrowia, służby sanitarne, kosmetyczki) – choć liczba przypadków znacznie maleje dzięki postępującej eliminacji lateksu przez tworzywa sztuczne. Ewentualność alergii na lateks powinna być rozważana w przypadku osób poddawanych zabiegom chirurgicznym i intensywnej opiece medycznej. Drogami narażenia na alergeny lateksu jest bezpośredni kontakt ze skórą lub błonami śluzowymi oraz droga wziewna.