Jak często robić markery nowotworowe?

W świetle aktualnej wiedzy medycznej należy wyraźnie podkreślić, że markery nowotworowe nie są zalecane jako rutynowe badanie przesiewowe w populacji ogólnej. Ich zastosowanie w diagnostyce ma charakter pomocniczy i powinno być zawsze interpretowane w szerszym kontekście klinicznym, obejmującym szczegółowy wywiad lekarski, badanie przedmiotowe, a w razie potrzeby, także badania obrazowe lub histopatologiczne.

Markery nowotworowe, takie jak np.: CA-125, CEA czy AFP, stanowią substancje, których podwyższone stężenie może towarzyszyć procesom nowotworowym, jednak ich wartość diagnostyczna jest ograniczona. Po pierwsze, brak im swoistości – podwyższone wartości mogą występować w wielu stanach nienowotworowych, takich jak: procesy zapalne, choroby wątroby czy łagodne rozrosty. Po drugie, czułość tych badań we wczesnych stadiach choroby nowotworowej jest niewystarczająca.

Podstawowe znaczenie markerów nowotworowych w praktyce klinicznej dotyczy głównie monitorowania odpowiedzi na leczenie i wczesnego wykrywania ewentualnej wznowy procesu nowotworowego. Wyniki markerów nowotworowych wymagają fachowej interpretacji przez specjalistę, ponieważ istnieje ryzyko uzyskania wyników fałszywie dodatnich, co może spowodować niepotrzebny niepokój u pacjenta i prowadzić do zbędnych, inwazyjnych badań diagnostycznych. Z kolei prawidłowy poziom markerów nowotworowych nie wyklucza całkowicie obecności procesu nowotworowego.