P/c. p. endomysium (EmA) w kl. IgG met. IIF

Wykrywanie metodą immunofluorescencji pośredniej przeciwciał IgG przeciw endomysium,  przydatne w diagnostyce celiakii i różnicowaniu nietolerancji pokarmowej  u osób z niedoborami przeciwciał w klasie IgA.  Celiakia, glutenozależna enteropatia (choroba trzewna)  jest autoimmunizacyjną, genetycznie uwarunkowaną chorobą jelit, której objawy i konsekwencje sprzyjają powstawaniu autoprzeciwciał, w tym  skierowanych przeciwko endomysium jelita: przeciwciał anty-EmA i przeciw transglutaminazie tkankowej (anty-tTG) oraz przeciwciał przeciw gliadynie. Powstawanie autoprzeciwciał stymulowane jest przez nadmierną reakcję na obce białko ziaren pszenicy – gliadynę, składnik glutenu, ale antygenem docelowym dla przeciwciał jest transglutaminaza tkankowa chorego, enzym odpowiedzialny za potranslacyjne modyfikacje białek, dla którego gliadyna jest jednym z substratów. Reakcja autoimmunologiczna prowadzi do uszkodzenia jelit, objawiającego się zanikiem kosmków jelitowych, co z kolei uniemożliwia prawidłowe trawienie i wchłanianie składników odżywczych.  Klasycznym markerem celiakii są autoprzeciwciała dla endomysium mięśni gładkich przewodu pokarmowego w klasie IgA (EmA IgA) i IgG (EmA IgG). Przeciwciała IgG są oznaczane przy niedoborach przeciwciał klasy IgA, których stężenie  jest silniej skorelowane z ekspozycją na gluten. EmA IgG wykrywane są za pomocą testu immunofluorescencji pośredniej,  IIF.