PPJ dsDNA met. IIF

PPJ dsDNA metodą immunofluorescencji pośredniej (IIF) jest oznaczeniem wykazującym w surowicy krwi obecność autoprzeciwciał swoistych dla dwuniciowego DNA (dsDNA), charakterystycznych dla tocznia trzewnego (bez zajęcia nerek lub z zajęciem nerek). Toczeń trzewny, określany również jako toczeń rumieniowaty układowy TRU lub SLE (ang. Systemic lupus erythematosus), jest chorobą autoimmunologiczną, dotykającą różnych narządów i tkanek,  o patogenezie angażującej różne efektory układu odporności wrodzonej i nabytej. Ważnym elementem immunpatogenezy SLE są limfocyty B, odpowiedzialne za hipergammaglobulinemię, w tym obecność szerokiego wachlarza autoprzeciwciał, z których niektóre są istotne w praktyce klinicznej i ustalaniu kryteriów  klasyfikacji SLE. Przeciwciała anty-dsDNA są uważane za fundamentalne w diagnostyce i monitorowaniu SLE: są czynnikami patogenezy;  ich poziom koreluje z aktywnością choroby, przy czym jego wzrost może poprzedzać nawrót kliniczny lub zaostrzenie. W patogenezie toczniowego zapalenia nerek autoprzeciwciała anty-dsDNA wiążą się z dsDNA, które jest wychwycone przez błonę podstawną kłębuszków nerkowych lub kompleksy immunologiczne dsDNA-anty-dsDNA powstałe w krążeniu odkładają się w kłębuszkach nerkowych. Krążące kompleksy immunologiczne mogą być odkładane w przestrzeni podśródbłonkowej i mezangium, powodując kłębuszkowe zapalenie nerek lub w przestrzeni podnabłonkowej między podocytami, powodując nefropatię błoniastą. Przeciwciała anty- dsDNA ze względu na czułość (40-100%) i swoistość (>90%) w stosunku do tocznia rumieniowatego układowego (TRU) zostały włączone do jego kryteriów diagnostycznych.