01 sierpnia 2022 - Przeczytasz w 4 min

Jak rozpoznać i leczyć łupież pstry?

Łupież pstry jest grzybiczym zakażeniem naskórka, które ma przebieg przewlekły lub nawracający. Podczas rzutu choroby występują charakterystyczne żółtobrunatne plamy, które odbarwiają się pod wpływem promieni słonecznych. Choroba dotyczy zwykle osób z obniżoną odpornością i pacjentów po przeszczepieniu narządów. Dowiedz się więcej, jakie mogą być przyczyny, objawy i sposoby leczenia łupieżu pstrego.

łupież pstry leczenie

Czym jest łupież pstry?

Łupież pstry (Pityriasis versicolor) należy do częstych chorób skóry. Stanowi powierzchowne zakażenie naskórka, które ma pochodzenie grzybicze. Za występowanie objawów choroby odpowiada drożdżak Malassezia furfur, który może fizjologicznie zasiedlać ludzką skórę. Choroba dotyczy zwykle osób dorosłych, a zakażenia u dzieci występują bardzo rzadko.

Jakie mogą być przyczyny występowania łupieżu pstrego?

Drożdżak Malassezia furfur stanowi czynnik, który wywołuje objawy łupieżu pstrego. Grzyb ten może zasiedlać także skórę ludzi zdrowych, ale nie powoduje u nich żadnych dolegliwości. Umiejscawia się wówczas najczęściej w obrębie owłosionej skóry głowy, karku i barków.

Objawy pojawiają się, gdy zakażeniu towarzyszą inne czynniki, które osłabiają odporność pacjenta lub upośledzają funkcję ochronną skóry. Należą do nich m.in.:

  • osobnicza podatność skóry chorego;
  • duża wilgotność skóry i nadmierne pocenie się, które sprzyjają rozwojowi grzybic;
  • zwiększone wydzielanie łoju;
  • zaburzenia układu odpornościowego;
  • stan po przeszczepie  wymagający długotrwałego przyjmowania leków immunosupresyjnych. Łupież pstry należy do najczęstszych infekcji grzybiczych u pacjentów po transplantacji nerki. Szacuje się, że może dotyczyć nawet ponad 30% osób po takim zabiegu;
  • zakażenie ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV), zwłaszcza w zaawansowanym stadium, czyli AIDS.

Jakie mogą być objawy łupieżu pstrego?

W przebiegu łupieżu pstrego na skórze pojawiają się charakterystyczne wykwity, czyli żółtobrunatne lub różowe plamy. Zwykle są liczne, mają nieregularne zarysy i tendencję do złuszczania się. Zmiany najczęściej lokalizują się na szyi, karku, ramionach, klatce piersiowej, tułowiu i w obrębie owłosionej skóry głowy.

Wykwity ulegają odbarwieniu pod wpływem promieni słonecznych, np. po opalaniu. Brak barwnika w miejscu występowania grzyba wynika z jego możliwości blokowania produkcji melaniny w obrębie skóry. Malassezia furfur wytwarza bowiem kwas azelainowy, który hamuje powstawanie barwnika.

Niekiedy wykwity mogą przypominać zmiany w przebiegu trądziku pospolitego. Najczęściej taki obraz kliniczny występuje u pacjentów po przeszczepieniu nerki, gdy dolegliwościom związanym z łupieżem pstrym towarzyszy także zapalenie mieszków włosowych pochodzenia grzybiczego. Zmiany lokalizują się wówczas głównie na twarzy, klatce piersiowej, barkach i plecach.

Osoby, które chorują na łupież pstry, przeważnie nie zgłaszają objawów ogólnych. Co więcej, pacjenci zwykle nie są zakaźni dla otoczenia, a infekcja grzybem Malassezia furfur nie stanowi zagrożenia dla osób o prawidłowej odporności. Łupież pstry ma charakter przewlekły i wieloletni przebieg, a jego objawy mogą nawracać.

Jak można rozpoznać łupież pstry?

W przypadku wystąpienia objawów, które mogą wskazywać na łupież pstry, należy zgłosić się na konsultację do dermatologa. Specjalista ustali przebieg diagnostyki, która pozwoli na poznanie  przyczyny problemu i wdrożenie skutecznego leczenia. Wstępne rozpoznanie łupieżu pstrego lekarz może postawić już na podstawie charakterystycznych zmian skórnych. Podejrzenie wymaga jednak potwierdzenia za pomocą:

  • bezpośredniego badania mikologicznego pod mikroskopem, które pozwala uwidocznić grzyby;
  • badania w lampie Wooda, w którym wykwity wykazują ceglastą lub żółtawą fluorescencję.

Łupież pstry należy różnicować z innymi chorobami, w których przebiegu występują podobne zmiany skórne. Należą do nich np. wyprysk łojotokowy, bielactwo nabyte czy bielactwo kiłowe.

Jakie są możliwości leczenia łupieżu pstrego?

Terapia w łupieżu pstrym może obejmować leczenie miejscowe i ogólne. Opiera się przede wszystkim na stosowaniu skutecznych i bezpiecznych dla pacjenta leków przeciwgrzybiczych.

Leczenie pierwszego rzutu stanowią preparaty, które działają miejscowo na skórę. W większości przypadków okazują się one wystarczające. W terapii łupieżu pstrego, który obejmuje skórę owłosioną głowy, można wykorzystać szampony przeciwłupieżowe. Preparaty powinny zawierać w składzie substancje o działaniu przeciwgrzybiczym, np.: klotrimazol, ketokonazol, ekonazol, oktopiroks, siarczek selenu czy pitytonian cynku. Po spienieniu należy pozostawić szampon na skórze przez kilka minut i dopiero spłukać, aby wydłużyć kontakt leków z zakażoną powierzchnią. Dodatkowo można stosować miejscowe leki przeciwgrzybicze w postaci kremu lub maści.

Jeżeli zmiany skórne są bardzo rozległe i nasilone lub zakażenie nie ustępuje przez dłuższy czas, należy wprowadzić leczenie ogólnoustrojowe. Opiera się ono na stosowaniu doustnych leków przeciwgrzybiczych, np. flukonazolu lub itrakonazolu.

Długość leczenia zależy od rodzaju preparatu, który został wybrany przez lekarza, współpracy pacjenta, jego wyjściowego stanu zdrowia i odpowiedzi organizmu na terapię. Jeżeli terapia została rozpoczęta po wystąpieniu odbarwień, ogniska pozbawione barwnika mogą utrzymywać się nawet kilka tygodni po eradykacji grzyba.

Łupież pstry ma charakter nawrotowy, dlatego zaleca się, aby po ustąpieniu dolegliwości utrzymać leczenie podtrzymujące. Polega ono na stosowaniu preparatów przeciwgrzybiczych, które działają miejscowo, 1–2 razy w tygodniu, aby zapobiec ponownemu wystąpieniu wykwitów. Dużą rolę odgrywa także utrzymywanie odpowiedniej higieny wrażliwej skóry.

Autor: Monika Nowakowska

Weryfikacja merytoryczna: lek. Agnieszka Żędzian

Bibliografia

  1. S. Jabłońska, S. Majewski, Choroby skóry i choroby przenoszone droga płciową, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010, s. 90–91.
  2. B. Olszewska i in., Powierzchowne zakażenia grzybicze skóry u chorych po transplantacji narządów, „Dermatologia po Dyplomie” 2018, nr 5.

Podobne artykuły

26 lipca 2021

Grzybica organizmu – objawy, przyczyny, dieta. Jakie badania wykonać?

Kandydoza układowa to grzybica różnych narządów wewnętrznych, wywołana przez grzyby z rodzaju Candida spp. Objawy choroby zależą od zajętego narządu, a przyczyny związane są m.in. z obniżeniem odporności czy leczeniem innych chorób. Rokowanie w rozsianej i narządowej kandydozie jest poważne. Grzybica organizmu – czym jest kandydoza układowa? Najczęściej zakażenia grzybicze organizmu – grzybice organizmu powodowane są przez gatunki rodzaju Candida (60-80%) lub Aspergillus. Zakażenie przez  grzyby Candida spp., czyli kandydoza układowa, zwana także drożdżycą, może dotyczyć różnych narządów i układów. Można wyróżnić kandydozę układu sercowo – naczyniowego, kandydozę układu moczowego, kandydozę układu oddechowego, kandydozę ośrodkowego układu nerwowego, kandydozę stawów, kości i szpiku kostnego, a także kandydozę innych narządów (np. wątroby, śledziony, tarczycy, a nawet gałki ocznej). Rozsiana kandydoza zajmuje równocześnie wiele narządów, najczęściej nerki, mózg, oko czy serce. Jeśli drożdżaki są obecne jedynie we krwi, mówimy wówczas o kandydemii. W przypadku ogólnie zdrowych osób, bez istotnie obciążających czynników, najczęstszymi typami grzybicy są natomiast grzybica pochwy, grzybica skóry czy grzybica paznokci. Warto podkreślić, że popularne w niektórych kręgach określenie „zagrzybienie organizmu” jest określeniem niepoprawnym. Termin prawidłowy to zakażenie grzybicze. Zakażenia grzybicze dzieli się na powierzchowne (skóry i błon śluzowych) oraz głębokie, wśród których wyróżnia się zakażenia narządowe i układowe. Należy również wiedzieć, że leczenie potwierdzonej grzybicy powinno być prowadzone pod okiem lekarza. Grzybica organizmu – jakie badania się wykonuje? W razie podejrzenia grzybicy należy udać się do lekarza, który na podstawie Twoich objawów i stanu ogólnego, poprowadzi diagnostykę i   i zadysponuje leczenie W przypadku podejrzenia kandydozy układowej, wykonuje się posiewy krwi, badania histologiczne, badania obrazowe czy endoskopowe, w zależności od lokalizacji przypuszczalnego zakażenia. W przypadku grzybicy nieukładowej, np. niegroźnej grzybicy skóry (grzybicy paznokci, błon śluzowych, grzybicy stóp) czy grzybicy sromu i pochwy, najczęściej wystarcza wizyta u dermatologa lub ginekologa oraz ewentualne pobranie wymazów/zeskrobin z zajętych miejsc lub badanie wydzieliny pochwowej. Grzybica organizmu – przyczyny Candida spp. są powszechne w środowisku. Zasiedlają także organizm człowieka – występują na skórze, w przewodzie pokarmowym czy w narządach płciowych. Większość zakażeń Candida to zakażenia endogenne, czyli spowodowane własną florą, np. w stanach obniżenia odporności. Stany immunosupresji oraz spadek liczby neutrofilów lub zaburzenia ich funkcji predysponują więc do rozwoju grzybiczego zakażenia układowego. Wśród czynników ryzyka wyróżnia się głównie leczenie przeciwbakteryjne, chemioterapię, leczenie immunosupresyjne, rozległe oparzenia, długie utrzymywanie cewników moczowych czy wewnątrznaczyniowych, operacje chirurgiczne w obrębie brzucha i klatki piersiowej, choroby nowotworowe, marskość wątroby, dożylne stosowanie narkotyków czy zakażenie wirusem HIV z niską liczbą limfocytów CD4+. Grzybica narządowa i rozsiana to poważny stan i zazwyczaj nie rozwija się u osób ogólnie zdrowych. Grzybica pochwy, podobnie jak, np. grzybica skóry, występuje natomiast dość powszechnie. Tak naprawdę, w ciągu całego swojego życia, większość kobiet boryka się z nią co najmniej raz. Jej rozwojowi sprzyja ciąża, otyłość, antybiotykoterapia oraz cukrzyca. Do grzybicy skóry stóp może dojść, np. wskutek noszenia pożyczonych butów czy korzystania z publicznych pryszniców. Grzybica organizmu – objawy Objawy choroby zależą od zajętego narządu. Przykładowo kandydoza układu sercowo-naczyniowego może wiązać się z zapaleniem wsierdzia i mięśnia serca lub zakażeniem w pobliżu cewnika wewnątrznaczyniowego. Zapalenie płuc wywołane przez Candida objawia się kaszlem, dusznością i gorączką. Grzyby z tego rodzaju mogą prowadzić także do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia stawów czy powstania mnogich mikroropni w różnych narządach. W przypadku grzybicy pochwy i sromu, najczęstszą dolegliwością jest dokuczliwy świąd i charakterystyczne białe, serowate upławy. Obraz kliniczny grzybicy skóry może być różny, w zależności od zajętego obszaru oraz gatunku grzyba. Można zaobserwować m.in. łuszczenie się skóry, rumieniowo-złuszczeniowe ogniska, macerację naskórka między palcami stóp, pęknięcia skóry czy zmiany na płytkach paznokci. W jamie ustnej mogą pojawić się białe naloty, których usunięcie, eksponuje czerwony rumień z nadżerkami. Leczenie kandydozy W wyborze leczenia grzybicy układowej, uwzględnia się nie tylko postać choroby, ale także ogólny stan zdrowia pacjenta, czynniki ryzyka oraz gatunek Candida spp. Wśród leków przeciwgrzybiczych wyróżnia się m.in. flukonazol, worykonazol, kaspofunginę, mykafunginę czy amfoterycynę B i jej pochodne. W przypadku grzybicy pochwy i sromu, stosuje się leczenie miejscowe w postaci tabletek czy globulek dopochwowych. Grzybica organizmu – dieta i profilaktyka W przypadku kandydoz układowych i zakażenia narządów wewnętrznych, choroba dotyka zwykle osoby obciążone dodatkowymi poważnymi czynnikami ryzyka, którym niestety ciężko zapobiec. U niektórych osób (np. pacjentów na Oddziale Intensywnej Terapii) można rozważyć profilaktyczne stosowanie leków przeciwgrzybiczych, ale takie postępowanie budzi kontrowersje.  Warto jednak pamiętać, że niektóre postaci grzybicy, takie jak grzybica skóry czy pochwy, występują powszechnie i w prosty sposób można zminimalizować ryzyko swojego zachorowania. Pamiętaj, by zawsze używać własnego ręcznika i przyrządów do higieny, nie pożyczaj butów, a gdy przymierzasz obuwie w sklepach, rób to w skarpetkach. Dokładnie osuszaj ciało i nie chodź na bosaka w miejscach publicznych. W przypadku antybiotykoterapii, pamiętaj o stosowaniu probiotyków. Noś luźną, oddychającą bieliznę i w odpowiedni sposób dbaj o swoje okolice intymne. Zwróć także uwagę na swój jadłospis. Warto zrezygnować lub zmniejszyć ilość spożywanych słodyczy oraz wzbogacić dietę w jogurty, kefiry czy kiszonki. Bibliografia: Interna Szczeklika, pod red. P. Gajewskiego, Medycyna Praktyczna, Kraków 2020

14 lutego 2022

Atopowe zapalenie skóry – przyczyny, objawy, diagnostyka

Atopowe zapalenie skóry to przewlekła choroba dermatologiczna, która może dotyczyć osób w każdym wieku. Jej objawy są dość uciążliwe oraz mogą skutkować znaczącym obniżeniem komfortu życia pacjenta. Jakie są przyczyny AZS, czym objawia się atopowe zapalenie skóry oraz w jaki sposób przebiega leczenie? Czym jest AZS (atopowe zapalenie skóry)? AZS, czyli atopowe zapalenie skóry to częste schorzenie dermatologiczne. W jego przebiegu dochodzi do rozwoju przewlekłego stanu zapalnego obejmującego zewnętrzne warstwy skóry. Lokalizacja procesu chorobowego na ciele jest dość zróżnicowana i zależy m.in. od wieku pacjenta. Objawy lokalnego zapalenia skóry w przebiegu AZS to m.in. nasilony świąd, ograniczone miejscowo obrzęki, zaczerwienienie oraz przesuszenie i związane z tym zwiększone ryzyko uszkodzeń skórnych. Do rozwoju pierwszych objawów AZS dochodzi najczęściej już podczas dzieciństwa pacjenta –  w znaczącej większości przypadków pierwsze symptomy sugerujące AZS pojawiają się przed piątym rokiem życia. Na późniejszych etapach życia choroba może posiadać zróżnicowany przebieg, z okresami nasilenia oraz ustępowania dolegliwości (remisji). Patogeneza, czyli przyczyny rozwoju AZS nadal są przedmiotem intensywnych badań. Jest jednak pewne, że rozwój choroby posiada związek z osobniczymi uwarunkowaniami genetycznymi, które skutkują nieprawidłowym funkcjonowaniem układu immunologicznego. Atopowe zapalenie skóry jest chorobą dość częstą – szacuje się, że obecnie w krajach wysoko rozwiniętych dotyczy ono nawet do 30% dzieci oraz ok. 2 – 10% osób dorosłych. Zgodnie z tymi danymi możliwe jest „wyrośnięcie” z AZS, gdzie objawy choroby ustępują wraz z dorastaniem pacjenta.  Przyczyny atopowego zapalenia skóry Dokładne, bezpośrednie przyczyny rozwoju atopowego zapalenia skóry nadal są przedmiotem intensywnych badań medycznych. Na ten moment wiadomo jednak, że istotną rolę odgrywają czynniki genetyczne, autoimmunologiczne oraz środowiskowe. Wśród wielu osób, które cierpią na atopowe zapalenie skóry choroba ta występowała już wcześniej w ich rodzinie. Zwiększona częstotliwość występowania tego schorzenia u krewnych osób chorujących na AZS świadczy o jej genetycznych uwarunkowaniach. Dodatkowo, u ok. 30% osób doświadczających AZS istnieje mutacja w obrębie genu kodującego filagrynę (gen FLG). Jest to rodzaj białka, który warunkuje prawidłowe formowanie się bariery naskórkowej, czyli położonej najbardziej na zewnątrz warstwy skóry. Bariera ta pełni funkcję ochronną oraz zapobiega nadmiernej utracie wody przez powierzchnię ciała. W przypadku zaburzonego wytwarzania filagryny dochodzi do rozwoju nieprawidłowości w budowie bariery naskórkowej oraz zwiększonej tendencji skóry do przesuszania się, lokalnych nadkażeń oraz innych uszkodzeń, charakterystycznych dla AZS. W przebiegu atopowego zapalenia skóry obserwuje się także zmiany w funkcjonowaniu układu odpornościowego pacjenta. Jednym z tych zaburzeń jest nadmierna aktywność komórek dendrytycznych, które zlokalizowane są w głębszych warstwach skóry. W wyniku uszkodzeń bariery naskórkowej są one narażone na kontakt z większą liczbą substancji potencjalnie uczulających, czyli alergenów oraz innych czynników aktywujących układ odpornościowy, jak np. różnego rodzaju patogeny. Kontakt z tymi cząsteczkami wywołuje aktywację komórek dendrytycznych oraz rozwój lokalnego stanu zapalnego z udziałem innych elementów układu immunologicznego, jak m.in. komórek Th2, cytokin prozapalnych oraz limfocytów B i przeciwciał klasy IgE. To właśnie opisywany stan zapalny odpowiada za aktywną postać choroby oraz rozwój charakterystycznych dolegliwości występujących w przebiegu rzutu AZS. Dodatkowo objawy atopowego zapalenia skóry mogą nasilać się w wyniku narażenia pacjenta na wiele czynników, takich jak m.in.: Zwiększony poziom stresu, przewlekły stres,Określone składniki pokarmowe,Narażenie na kurz i inne substancje uczulające (np. pyłki, sierść zwierząt),Zwiększone poziomy węglanu wapnia w wodzie (tzw. „twarda woda”),Niska wilgotność powietrza,Wahania temperatury. Atopowe zapalenie skóry częściej występuje u osób mieszkających w miastach – prawdopodobnie jest to związane z większą ekspozycją na liczne zanieczyszczenia obecne w powietrzu, taki jak m.in. smog lub substancje obecne w spalinach samochodowych. Objawy atopowego zapalenia skóry Dolegliwości występujące w przebiegu atopowego zapalenia skóry wynikają z procesu zapalnego toczącego się w tkankach skórnych. AZS przebiega w sposób okresowy – z tego powodu przez długi czas u pacjenta mogą nie występować jakiekolwiek dolegliwości chorobowe. W przypadku wystąpienia aktywnej postaci atopowego zapalenia skóry najczęściej dochodzi do rozwoju objawów takich jak: Wyprysk atopowy,Zaczerwienienie chorobowo zmienionej skóry,Znacząco nasilone uczucie świądu, które wywołuje konieczność drapania się,Wysuszenie skóry oraz towarzyszące temu pękanie naskórka,Zlokalizowany obrzęk. W wyniku zaburzonego funkcjonowania bariery naskórkowej, przesuszenia skóry oraz świądu prowadzącego do drapania dość często może dochodzić do występowania niewielkich ran na skórze, które mogą prowadzić do ograniczonych krwawień oraz znacząco zwiększać ryzyko nadkażeń bakteryjnych oraz innego typu infekcji skórnych. Wraz z czasem nasilony stan zapalny prowadzi do rozpoczęcia procesu lichenizacji skóry w miejscach zmienionych chorobowo. Proces ten, nazywany także zliszajowaceniem polega na zwiększeniu grubości warstwy naskórkowej. Charakterystyczne dla niektórych pacjentów ciepiących na AZS jest występowanie tzw. fałdu Dennie-Morgana, czyli niewielkiego fałdu skórnego, który widoczny jest w okolicy dolnej powieki. Lokalizacja stanów chorobowych na ciele w przebiegu atopowego zapalenia skóry zależy głównie od wieku pacjenta – dokładne objawy chorobowe będą różnić się pomiędzy osobami dorosłymi, a dziećmi. Atopowe zapalenie skóry u dorosłych Atopowe zapalenie skóry wśród osób dorosłych występuje znacząco rzadziej w porównaniu z populacją pacjentów pediatrycznych. W większości przypadków osoby dorosłe, które obecnie manifestują objawów AZS doświadczyły już podobnych dolegliwości wcześniej w swoim życiu. W przypadku występowania objawów atopowego zapalenia skóry u osób dorosłych zmiany skórne najczęściej będą lokalizowały się w następujących miejscach na ciele: Tylna powierzchnia kolan,Zgięcia łokciowe,Tylna powierzchnia szyi,Dłonie. Warto pamiętać, że lokalizacja stanu zapalnego związanego z AZS u osób dorosłych nie jest ograniczona jedynie do opisanych powyżej miejsc, a zmiany skórne mogą pojawić się także gdziekolwiek indziej na ciele, szczególnie w sytuacji narażenia na czynniki drażniące. Atopowe zapalenie skóry u dzieci U najmłodszych dzieci, czyli u niemowląt do pierwszego roku życia zmiany chorobowe w przebiegu AZS najczęściej obejmują w pierwszej kolejności skórę twarzy, a następnie mogą ulec dalszemu rozprzestrzenianiu się na skórę szyi oraz tułowia. U starszych dzieci, przed okresem dojrzewania zazwyczaj obserwuje się stan zapalny skóry w okolicach dużych stawów, czyli łokci i kolan, a także nadgarstków i stóp. U nastolatków rozkład zmian skórnych zaczyna przybierać podobną postać, co u osób dorosłych. Atopowe zapalenie skóry – jakie badania diagnostyczne? Najczęściej rozpoznanie AZS stawiane jest przez lekarza dermatologa na podstawie badania przedmiotowego, charakterystycznych cech zmian skórnych, ich lokalizacji oraz obecności w wywiadzie chorobowym informacji o nawrotowym przebiegu schorzenia. Prawdopodobieństwo trafnego rozpoznania atopowego zapalenia skóry zwiększa także występowania podobnych dolegliwości wśród członków rodziny pacjenta oraz współwystępowania innych objawów o charakterze alergicznym. W przypadku występowania wątpliwości w zakresie rozpoznania lekarz może zadecydować o konieczności przeprowadzenia badań dodatkowych, które mogą ostatecznie wpłynąć na diagnozę. Jednym z tych badań jest np. oznaczenie całkowitych stężeń przeciwciał klasy IgE z krwi żylnej pacjenta, których poziomy często są znacząco podwyższone u osób cierpiących na AZS. Dodatków, w przypadku potrzeby genetycznej weryfikacji skłonności do rozwoju AZS dostępny jest test molekularny, który umożliwia wykrycie w materiale genetycznym pacjenta mutacji genu FLG, który odpowiada za prawidłową produkcję filagryny. W sytuacji, gdy istnieją cechy nadkażenia zmian skórnych lekarz może także zlecić badanie materiału biologicznego uzyskanego ze skóry pacjenta. Dokładny zakres przeprowadzanych testów diagnostycznych zależny jest od indywidualnej oceny danego przypadku przez lekarza prowadzącego oraz dodatkowych uwarunkowań chorobowych pacjenta i innych czynników wpływających na proces diagnozy oraz leczenie. Atopowe zapalenie skóry – leczenie Na ten moment nie jest dostępne leczenie, które skutecznie eliminowałoby przyczyny atopowego zapalenia skóry. Istnieją za to liczne możliwości wpływania na zmniejszenie objawów chorobowych w przebiegu AZS oraz ograniczenie częstotliwości ich występowania. Podstawowym sposobem zapobiegania rozwojowi symptomów AZS jest właściwa pielęgnacja skóry, która uwzględnia częste jej nawilżanie (ok. 4 do 6 razy dziennie). Warto pamiętać, aby używać do tego celu specjalistycznych produktów dermatologicznych, które pozbawione są substancji potencjalnie drażniących i uczulających. Pacjentom ze skórą skłonną do rozwoju atopii zaleca się także unikanie długich, gorących kąpieli oraz używanie ręczników i ubrań z miękkich materiałów, które zmniejszają ryzyko wywołania podrażnień i otarć skóry. Należy także zwrócić uwagę na stosowanie chemii domowej pozbawionej czynników uczulających, przede wszystkim proszków do prania oraz płynów do płukania tkanin. W przypadku znacznego nasilenia zmian chorobowych lub/oraz występowania dodatkowych nadkażeń skóry lekarz dermatolog może przypisać specjalistyczne maści lub kremy, zawierające glikokortykosteroidy, antybiotyki lub też substancje działające przeciwgrzybiczo. W przypadku ich otrzymania należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarskich, zarówno w zakresie czasu ich stosowania jak i dokładnego dawkowania. Jest to niezwykle istotne ze względu na względnie wysokie ryzyko rozwoju objawów niepożądanych związanych ze stosowaniem tego typu leków. Źródła: https://www.bepanthen.pl/wszystko-o-egzemie/leczenie/atopowe-zapalenie-skoryhttps://www.mp.pl/pacjent/alergie/chorobyalergiczne/choroby/59313,atopowe-zapalenie-skory https://nationaleczema.org/eczema/types-of-eczema/atopic-dermatitis/https://www.nhs.uk/conditions/atopic-eczema/https://www.aad.org/public/diseases/eczema/adult/can-gethttps://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/atopic-dermatitis-eczema/symptoms-causes/syc-20353273
Powiązane badania

Badanie w kierunku Malassezia furfur (bad. mykol.)
Badanie w kierunku Malassezia furfur (bad. mykol.) wykonywane w przypadku podejrzenia nadkażenia grzybem istniejących zmian chorobowych.