20 lipca 2022 - Przeczytasz w 6 min

Anemia i inne częste przypadłości po porodzie

Anemia, niedobory witaminowe, depresja czy zmęczenie to często występujące u kobiet po porodzie przypadłości. W ich łagodzeniu ważną rolę odgrywa odpowiednio zbilansowana dieta i ruch. W niektórych przypadkach konieczna okazuje się pomoc lekarska, farmakoterapia lub suplementacja. Połóg to czas, w którym ciało kobiety przechodzi największe zmiany po urodzeniu dziecka. Wówczas oczyszcza się macica, rozpoczyna się produkcja mleka, spada masa ciała, ale i zachodzi szereg innych zmian. Część z nich może mieć negatywny wpływ na zdrowie kobiety. Sprawdź, jak radzić sobie z częstymi przypadłościami okresu poporodowego.

okres poporodowy

Niedokrwistość po porodzie

Anemia, czyli niedokrwistość, jest najczęściej występującym powikłaniem hematologicznym w czasie ciąży. Zaburzenie to nierzadko obserwuje się również u kobiet po porodzie. Według norm Światowej Organizacji Zdrowia w przypadku kobiet niebędących w ciąży o niedokrwistości mówi się wówczas, gdy stężenie hemoglobiny wynosi mniej niż 12 g/dl. Anemia po porodzie ma najczęściej charakter anemii z niedoboru żelaza. Aby ją stwierdzić, konieczne jest wykonanie morfologii krwi. Przyczyn tego stanu może być kilka, a wśród najczęstszych wymienianych znajdują się:

  • zwiększone zapotrzebowanie na żelazo w ciąży i wykorzystanie zgromadzonych w organizmie rezerw tego składnika,
  • krwotoki poporodowe (pojawiają się zwłaszcza u kobiet rodzących przez cesarskie cięcie), którym może towarzyszyć utrata ponad 500 ml krwi,
  • utrata krwi towarzysząca porodowi (poród naturalny wiąże się z utratą co najmniej 250 ml krwi, a rozwiązanie przez cesarskie cięcie nawet 500 ml),
  • zwiększone zapotrzebowanie metaboliczne w czasie połogu.

Objawy anemii po porodzie mogą być następujące: osłabienie, męczliwość, senność, zaburzenia uwagi i koncentracji, pogorszenie pamięci, ból i zawroty głowy, zaburzenia pracy mięśnia sercowego, duszność, bladość skóry i błon śluzowych. Zdarzają się przypadki, że niedokrwistość po porodzie przebiega bezobjawowo.

Leczenie anemii po porodzie polega na suplementacji żelaza. Z reguły składnik ten podawany jest doustnie, lecz w ciężkich postaciach anemii uzupełnia się go dożylnie, a nawet przeprowadza się przetoczenia krwi. Ważnym elementem leczenia anemii jest dieta. W jadłospisie powinny być obecne takie produkty, jak: mięso i przetwory mięsne (zwłaszcza wątróbka), ryby, orzechy, bób, pietruszka, zielony groszek, szpinak, burak, porzeczki, brukselka, brokuły, cykoria, maliny, awokado, suszone śliwki, figi, daktyle, kakao. Czego nie należy jeść w anemii? Niewskazane są duże ilości kawy, produktów zbożowych, otrębów, herbaty, mleka.

Depresja poporodowa

Szacuje się, że od 10% do 22% kobiet cierpi na depresję po porodzie. Może się ona pojawić po kilku dniach, a niekiedy nawet po kilku miesiącach od narodzin dziecka. Zdarzają się przypadki, że powstanie depresji poporodowej nie ma konkretnej przyczyny. Do grupy zwiększonego ryzyka jej rozwoju należą kobiety, które m.in.: zmagały się z depresją po poprzednim porodzie, chorowały na depresję niezwiązaną z ciążą, miały trudności z zajściem w ciążę, straciły dziecko, mają niestabilną sytuację życiową, nie mogą liczyć na wsparcie, odczuwały silny lęk w związku z porodem, zaszły w ciążę w młodym wieku, nie planowały posiadania potomstwa, miały ciężki poród, zmagają się z inną chorobą psychiczną, dziecko ma problemy zdrowotne.

Objawy depresji poporodowej to przede wszystkim: trwający ponad kilkanaście dni zły nastrój, nieodczuwanie radości, doświadczanie smutku przez większość dnia, rozdrażnienie, częsty płacz, obawa o zdrowie dziecka, niechęć do zajmowania się dzieckiem, nieodnajdywanie się w macierzyństwie, niedarzenie dziecka miłością, stałe zmęczenie i osłabienie, zaburzenia snu, zaburzenia jedzenia, brak siły do wykonywania codziennych czynności, problemy z podejmowaniem decyzji, negatywne natrętne myśli, postrzeganie siebie jako kiepskiej matki. Depresja poporodowa może wpłynąć na relacje z dzieckiem, partnerem i rodziną. Choroba wymaga pomocy psychiatry. Leczenie opiera się na psychoterapii, psychoedukacji, farmakologii z wykorzystaniem leków przeciwdepresyjnych, a w ciężkich przypadkach prowadzone jest leczenie szpitalne.

Wypadanie włosów po porodzie

Wypadanie włosów po ciąży to częsta przypadłość. Problem ten dotyka nawet 90% kobiet. Zazwyczaj obserwuje się go mniej więcej 2 miesiące po porodzie. Przyczyną nadmiernej utraty włosów są zmiany hormonalne. Występujący w ciąży wysoki poziom estrogenów sprawił, że włosy znajdowały się w fazie wzrostu i nie przechodziły do kolejnej fazy, czyli wypadania. Po urodzeniu dziecka stężenie tego hormonu drastycznie spada, co nie pozostaje obojętne dla kondycji włosów. Stają się one cieńsze, matowe i słabsze. Poza tym znaczna część przechodzi do trzeciej fazy, czyli telogenowej. W czasie jej trwania wypadają włosy, które powinny wypaść zgodnie z cyklem rozwoju włosa, ale i te, które powinny były wypaść już w ciąży. Z reguły w ciągu kilku miesięcy sytuacja się stabilizuje.

Wypadanie włosy po ciąży jest zjawiskiem naturalnym, którego nie da się powstrzymać. Można jednak zadbać o ich wzmocnienie. W tym celu należy zapewnić organizmowi wszystkie niezbędne do prawidłowego funkcjonowania składniki odżywcze, a w sposób szczególny dobry wpływ na stan włosów mają: miedź, krzem, żelazo, cynk, witaminy z grupy B, C, E i A. Najlepiej dostarczać tych składników razem z dietą, a kiedy pożywienie nie jest w stanie pokryć zapotrzebowania, konieczna okazuje się suplementacja, którą należy omówić z lekarzem.

Co pomaga na wypadanie włosów po ciąży? Podstawą jest odpowiednia pielęgnacja. Włosy powinno się myć letnią wodą z użyciem dostosowanego do nich szamponu, delikatnie wmasowując go w skórę głowy i włosy. Aby zapobiec plątaniu się włosów i ułatwić rozczesywanie, należy używać odżywek wzmacniających. Po myciu zawsze trzeba pamiętać o dokładnym spłukaniu piany z włosów. Najlepiej pozostawić je do samodzielnego wyschnięcia lub skorzystać z suszarki z chłodnym nawiewem. W razie wypadania włosów po ciąży nie zaleca się wykonywania żadnych zabiegów typu koloryzacja, trwała, prostowanie, gdyż osłabiają one włosy. Nie powinno się ich spinać i splatać w zbyt ciasne fryzury, bo może to nasilić ich wypadanie, podobnie jak działanie wiatru, promieniowania UV, skrajnych temperatur, przed którymi należy chronić włosy.

Utrata wagi po porodzie

To, jak szybko kobieta straci nadliczbowe kilogramy po ciąży, jest kwestią mocną indywidualną. Należy jednak zaznaczyć, że karmienie piersią powoduje przyspieszenie metabolizmu i kobieta spala około 500 kcal dziennie, co przy odpowiedniej dawce ruchu i prawidłowym posilaniu się (białko powinno dostarczać około 20% całkowitej ilości energii, po 40% energii powinno pochodzić z węglowodanów i tłuszczów) stwarza dobre warunki do chudnięcia. Jednakże nieco większe jest zapotrzebowanie energetyczne, które w tym okresie wynosi 2600–2900 kcal/dzień i jest uzależnione od wieku oraz aktywności fizycznej. Prawidłowa utrata masy ciała po porodzie przedstawia się następująco:

  • 8 kg w pierwszym tygodniu,
  • 9 kg w pierwszym miesiącu,
  • kilogram na miesiąc w dalszym czasie.

Po porodzie kobieta nie powinna stosować żadnych restrykcyjnych diet, suplementów czy ziół na odchudzanie. Mogą one wpłynąć negatywnie na osłabiony ciążą i porodem organizm, a poza tym przedostać się do mleka i rzutować na stan zdrowia dziecka. Jeśli pojawiają się trudności w uzyskaniu upragnionej masy ciała, warto skorzystać z pomocy dietetyka i trenera personalnego. Specjaliści ułożą zestaw ćwiczeń i jadłospis oraz pomogą w stosowaniu się do tych zaleceń.

Niedobory witaminowe po porodzie

Ciąża i sam poród są bardzo obciążające dla organizmu kobiety, który wymaga specjalnego wsparcia. Jest ono szczególnie ważne, wówczas gdy kobieta karmi piersią. Razem z mlekiem przekazuje dziecku wiele składników odżywczych. Dlatego też konieczne bywa ich uzupełnienie, aby nie doszło do niedoborów. Zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci oraz Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników podczas laktacji powinny być suplementowane:

  • witamina D – 1500–2000 j.m. na dobę,
  • kwasy DHA – co najmniej 200 mg DHA na dobę, a w przypadku niskiego spożycia ryb do rozważenia są większe ilości,
  • jod – 200–500 µg na dobę,
  • żelazo – 20 mg na dobę,
  • kwas foliowy – 600–800 µg na dobę,
  • wapń – 1000–1300 mg na dobę.

Jeśli na podstawie badań krwi lekarz stwierdzi zbyt niski poziom innych składników, suplementacja ustalana jest indywidualnie.

Zmęczenie po porodzie

Połóg obejmuje 6 tygodni po porodzie, czyli okres bardzo intensywnych zmian w ciele kobiety. Najważniejsze to: obkurczanie się i zmniejszanie macicy, ponowne podjęcie czynności przez jajniki, rozpoczęcie laktacji, gojenie rany poporodowej. Nic więc dziwnego, że kobieta odczuwa silne zmęczenie. Do tego dochodzi wyczerpanie po porodzie, próby z odnalezieniem się w nowej roli, konieczność sprawowania opieki nad maleństwem. Wszystko to jest dla kobiety niezwykle obciążające fizycznie i psychicznie.

Aby zredukować poziom zmęczenia, kobieta powinna zadbać o zdrową dietę, aktywność fizyczną, starać się wyspać, choć jest to bardzo trudne w czasie opieki nad niemowlęciem. Najlepiej urządzać sobie drzemki wtedy, gdy i ono śpi, ograniczyć ilość odwiedzających osób, starać się korzystać z pomocy w opiece nad dzieckiem czy w domowych obowiązkach. Kiedy zmęczenie po porodzie utrudnia codzienne funkcjonowanie, warto zgłosić się do lekarza, gdyż może się ono okazać objawem chorobowym (np. depresji poporodowej, zaburzeń pracy tarczycy).

Autor: dr n. o zdr. Olga Dąbska

Weryfikacja merytoryczna: lek. Agnieszka Żędzian

Bibliografia

  1. B. Pietrzak i wsp., Niedokrwistość z niedoboru żelaza w położnictwie i ginekologii, „Ginekologia i Perinatologia Praktyczna” 2016, t. 1, nr 3, s. 115–121.
  2. R. Jaeschke, M. Siwek, D. Dudek, Poporodowe zaburzenia nastroju – update 2012, „Neuropsychiatria i Neuropsychologia” 2012, t. 7, nr 3, s. 113–121.
  3. P. Styczeń, Włosom na ratunek, „Art of Beauty” 2015, nr 2, s. 32–39.

Podobne artykuły

22 listopada 2017

Anemia w ciąży − przyczyny, diagnostyka i leczenie

Niedokrwistość jest dość często stwierdzana u kobiet w ciąży. Choć zazwyczaj jest spowodowana zmianami zachodzącymi w organizmie przyszłej matki, nie wolno jej bagatelizować. Nieleczona anemia w ciąży wiąże się bowiem z ryzykiem licznych powikłań u matki oraz u płodu. Anemia w ciąży − co to jest? Niedokrwistość w ciąży związana jest ze wzrostem objętości krwi w organizmie kobiety ciężarnej. Objętość osocza rośnie bardziej niż ilość erytrocytów, co w efekcie skutkuje spadkiem hematokrytu. Taki stan bywa nazywany fizjologiczną niedokrwistością ciężarnych. Hemoglobina w ciąży (jej średnie stężenie) jest więc z reguły niższa niż u kobiety nieciężarnej. Anemię u kobiet ciężarnych stwierdza się, kiedy poziom hemoglobiny jest niższy niż 11 g/dl lub gdy poziom hematokrytu nie przekracza 33%. W przypadku takich wyników, niedokrwistości nie powinno tłumaczyć się samym w sobie stanem ciąży i koniecznie trzeba poszukać jej przyczyn. Taką anemię powinno się leczyć, ponieważ może przyczynić się do wystąpienia zaburzeń rozwoju płodu, wad wrodzonych, a w pierwszych miesiącach ciąży nawet do poronienia. Anemia w ciąży może także niekorzystnie wpływać na noworodka i niemowlę. Winowajcą anemii u kobiet ciężarnych zazwyczaj jest niedobór żelaza (ale i kwasu foliowego czy witaminy B12). Wśród najczęstszych przyczyn wymienia się zwiększone zapotrzebowanie na żelazo, kwas foliowy oraz witaminę B12, a także ich ograniczoną podaż wynikającą z częstych nudności i wymiotów.. Rozwojowi anemii sprzyjają także zakażenia, ciąże wielopłodowe czy niewielkie rezerwy żelaza przed zajściem w ciążę. Planując ciążę, należy więc wykonać badanie krwi, które pozwoli ocenić czy przyszłej mamie nie będzie grozić anemia. Regularne badania krwi należą do standardu opieki medycznej, lekarze zazwyczaj zalecają, by przy każdym badaniu krwi określać poziom hemoglobiny (morfologia krwi), a w niektórych przypadkach także żelaza czy zapasów żelaza w organizmie (ferrytyna). Anemia w ciąży − objawy Jednym z najbardziej charakterystycznych objawów anemii u kobiet w ciąży jest uczucie stałego zmęczenia. Jeśli dochodzą do tego: osłabienie włosów i paznokci, problemy z koncentracją, drażliwość, duszność wysiłkowa i mniejsza tolerancja wysiłku, bóle głowy, większa podatność na infekcje czy bladość i kołatanie serca, koniecznie trzeba zgłosić te objawy lekarzowi. Paradoksalnie, większość wymienionych objawów jest podobna do jak naturalnych symptomów ciąży, która jest przecież odmiennym stanem fizjologicznym, a nie chorobą. To dlatego tak ważne jest wczesne wykonanie badań krwi, aby w razie niskiego poziomu hemoglobiny jak najszybciej zacząć jego wyrównywanie. Niedokrwistość w ciąży − jak się ją leczy? W przypadku kobiet ciężarnych bardzo istotne jest odpowiednie skomponowanie diety. Powinno się w niej znaleźć jak najwięcej produktów bogatych w żelazo, takich jak: ciemne pieczywo, sardynki, żółtka jaj, wołowina, cielęcina, a także fasola, soja i gruboziarniste kasze. W ciąży, a także w okresie bezpośrednio przed wskazane jest ograniczenie spożywania tych pokarmów, które mogłyby utrudniać przyswajanie żelaza (napoje typu cola, czarna herbata, kawa). Warto włączyć do diety składniki zawierające duże ilości witaminy C, co ułatwia wchłanianie żelaza (sok z kwiatu czarnego bzu lub aceroli, natka pietruszki i warzywa, owoce cytrusowe). Prawidłowa i odpowiednio zbilansowana dieta zmniejsza ryzyko rozwoju anemii. Jeśli okaże się jednak, że odpowiednio skomponowana dieta nie wystarcza, konieczne może okazać się zastosowanie suplementacji. Lekarz najczęściej przepisuje konkretny preparat i określa jego dawkowanie. Badania profilaktyczne (przede wszystkim morfologia, ale czasem także poziom żelaza i ferrytyny), dbałość o zróżnicowaną i zbilansowaną dietę, a także – w razie takiej potrzeby – wdrożenie odpowiedniej suplementacji, pozwolą przyszłej mamie zachować dobre samopoczucie, a dziecko uchronić przed ryzykiem niektórych wad wrodzonych i rozwojowych. Pamiętaj, że niska hemoglobina w ciąży nie jest powodem do nadmiernej paniki, ale nie można jej bagatelizować. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą pakietów badań dostępnych w sklepie internetowym. ZOBACZ e-PAKIETY CIĄŻOWEZOBACZ e-PAKIET NIEDOKRWISTOŚCI  

27 lutego 2019

Anemia – objawy, przyczyny i rozpoznawanie niedokrwistości

Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, hematokrytu i liczby erytrocytów we krwi to niedokrwistość, czyli anemia. Objawy, w zależności od ciężkości anemii oraz adaptacji organizmu, mogą być ledwie zauważalne lub wręcz przeciwnie –  uniemożliwiać normalne funkcjonowanie. Sprawdź jakie są przyczyny i objawy anemii. Anemia – objawy Objawy anemii można podzielić na ogólne objawy niedokrwistości (które występują w każdym rodzaju niedokrwistości, niezależnie od przyczyny) oraz objawy typowe dla konkretnych typów anemii. Objawy ogólne niezależne od rodzaju niedokrwistości – mniej hemoglobiny to mniejsze utlenowanie tkanek, a więc gorsza tolerancja wysiłku fizycznego, osłabienie, bóle i zawroty głowy, upośledzenie koncentracji i uwagi, kołatanie serca, bladość skóry i błon śluzowych, a w cięższej postaci, także duszność. Objawy dodatkowe, zależne od rodzaju niedokrwistości – objawy te zależą od przyczyny anemii. Należą do nich m.in.: spaczone łaknienie (pica), ból, wygładzenie i pieczenie języka, suchość skóry i inne zmiany skórne, łamliwość paznokci, łamliwość kości, zwiększona wypadalność czy przedwczesne siwienie włosów, pęknięcia kącików ust, spadek masy ciała, nudności, objawy ze strony układu nerwowego i wiele innych. Przyczyny anemii Najczęstszym rodzajem niedokrwistości jest anemia niedoborowa, będąca skutkiem zwiększonego zapotrzebowania, upośledzonego wchłaniania lub  nieadekwatnego przyjmowania z pożywieniem żelaza, witaminy B12 czy kwasu foliowego. Niedobór żelaza może być również efektem przewlekłej utraty krwi (to główna przyczyna niedoboru żelaza) – głównie przez przewód pokarmowy oraz przez drogi rodne. Anemia może się również rozwijać w przebiegu chorób przewlekłych na tle procesu zapalnego lub nowotworowego. Rzadsze przyczyny niedokrwistości obejmują np. nieprawidłowy i przedwczesny rozpad erytrocytów (niedokrwistość hemolityczna), niewydolność szpiku (niedokrwistość aplastyczna) czy zaburzenia syntezy hemu (niedokrwistość syderoblastyczna). Jaki zdiagnozować anemię? Najbardziej podstawowe badanie dzięki któremu możemy stwierdzić niedokrwistość to morfologia krwi obwodowej, uzupełniona o badania oceniające gospodarkę żelazową (poziom żelaza, stężenie ferrytyny, wysycenie transferyny), oznaczenie poziomu kwasu foliowego i witaminy B12. Istotnym badaniem jest również oznaczenie ilości retikulocytów we krwi. W różnicowaniu z niedokrwistością chorób przewlekłych pomocne będzie oznaczenie OB i CRP. Kto najczęściej choruje na anemię? Warto zastanowić się kto znajduje się w grupie osób szczególnie narażonych na występowanie anemii niedoborowej. Najczęściej dotyka kobiety w ciąży, kobiety w okresie laktacji, dzieci w okresie intensywnego wzrostu, osoby z celiakią i innymi schorzeniami przewodu pokarmowego upośledzającymi wchłanianie. Zwiększone ryzyko dotyczy również osób stosujących źle zbilansowane diety eliminacyjne (wegetariańska, wegańska, ubogobiałkowa), osób odżywiających się wysokoprzetworzoną żywnością typu fast-food, osób stosujących leki przeciwbólowe (NLPZ) czy nadużywających alkoholu. Nie bagatelizuj anemii Nieleczona niedokrwistość przede wszystkim pogarsza nasze samopoczucie i codzienne funkcjonowanie choć może mieć też poważniejsze konsekwencje. Znacznie nasilona lub szybko narastająca może nawet prowadzić do omdleń. Anemia u  dzieci prowadzi do zaburzeń rozwoju psychoruchowego, u kobiet w ciąży zwiększa ryzyko porodu przedwczesnego, niskiej masy urodzeniowej noworodka i powikłań okołoporodowych. U osób z niewydolnością serca niedokrwistość i niedobór żelaza pogarsza rokowanie. Należy pamiętać, że anemia może być objawem poważniejszych chorób, dlatego przyczynę i sposób postępowania zawsze powinien określić lekarz.  

07 kwietnia 2017

Jak rozpoznać anemię

Ze względu na objawy, anemia bywa często mylona ze spadkiem odporności. Nieleczona może prowadzić do poważnych zaburzeń w funkcjonowaniu organizmu, dlatego czas obalić mit, że jej oznaką jest wyłącznie bladość skóry. Anemia, inaczej niedokrwistość, prowadzi do zmniejszonej ilości hemoglobiny i liczby czerwonych krwinek we krwi. Ponad 4/5 wszystkich rodzajów anemii wynika z niedoboru żelaza, a ten spowodowany jest głównie dietą ubogą w zielone warzywa i mięso lub też dużą utratą krwi (np. w wyniku obfitych menstruacji lub poważnych obrażeń i urazów). Anemia może też być skutkiem: chorób reumatycznych, przewlekłych zakażeń bateryjnych, grzybiczych i pasożytniczych oraz nowotworów złośliwych. Przyczyną niedokrwistości może być niedobór kwasu foliowego i witaminy B12.   Diagnostyka anemii Rozpoznanie niedokrwistości możliwe jest dzięki szczegółowemu wywiadowi i wykonaniu badań laboratoryjnych. Lekarz zleca przede wszystkim oznaczenie parametrów krwi (morfologii) i poziomu żelaza w surowicy. W zależności od objawów wskazane może być też określenie stężenia witamin oraz oznaczenie parametrów wątrobowych i nerkowych. Jeśli potrzebne jest dokładne określenie przyczyny anemii i źródła krwawienia, wykonuje się USG jamy brzusznej, badania ginekologiczne, a także gastroskopię czy kolonoskopię. Morfologia krwi obwodowej dostarcza informacji o ilości i objętości krwinek czerwonych, ilości krwinek białych oraz płytek krwi. Badanie to pozwala także określić stężenie hemoglobiny w surowicy krwi i w samej krwince czerwonej. Anemia wiąże się z wyraźnymi zmianami w morfologii krwi: spadkiem hematokrytu, czyli procentowej zawartości krwinek czerwonych we krwi, zmniejszeniem ilości erytrocytów, zmniejszeniem objętości erytrocytów, spadkiem średniego stężenia hemoglobiny w krwince i surowicy. Pogorszenie syntezy hemoglobiny (powstaje jej zbyt mało) spowodowane jest spadkiem objętości erytrocytów. Nowo powstałe krwinki mają mniejszą objętość, a często także nieprawidłowy kształt. Spadek hemoglobiny w krwince i surowicy wiąże się z upośledzeniem jej tworzenia. Krwinka o zmniejszonej objętości jest charakterystyczna w niedoborach żelaza, a jej zwiększona objętość pojawia się w niedoborach witaminy B12 i kwasu foliowego. Jeśli anemia występuje w przebiegu chorób nowotworowych szpiku, wówczas w obrazie morfologii krwi, oprócz niedokrwistości, zauważalne są także inne zaburzenia – zbyt mała liczba leukocytów lub/i liczba płytek. Aby przekonać się, czy w organizmie nie występuje niedobór żelaza, konieczne jest także sprawdzenie stężenia ferrytyny (czyli białka, którego zadaniem jest gromadzenie żelaza) w surowicy i oznaczenie zdolności jego wiązania. Jeśli poziom żelaza jest obniżony, a jego zdolność wiązania na górnej granicy normy lub przekracza ją, to nawet jeśli stężenie żelaza w surowicy jest prawidłowe, można rozpoznać jego niedobór w organizmie. Niedobór żelaza występujący w okresie ciąży, leczenia estrogenami oraz w niedokrwistości hipochromicznej i mikrocytarnej powoduje wzrost poziomu transferyny (czyli białka odpowiedzialnego za przenoszenie żelaza do tkanek), dlatego przy podejrzeniu anemii określa się także jej poziom. Możliwe objawy anemii to: bladość skóry lub/i śluzówek oraz spojówek, duszności, niskie ciśnienie krwi, osłabienie, bóle zamostkowe, podatność na infekcje, krwotoki, przyspieszona akcja serca, utraty przytomności, a także rozdrażnienie, przewlekłe bóle głowy, częste uczucie zimna czy utrzymujące się uczucie zmęczenia. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą pakietów badań dostępnych w sklepie internetowym. ZOBACZ e-PAKIET NIEDOKRWISTOŚCI- ANEMIA
Powiązane badania

Kwas foliowy
Diagnostyka i leczenie chorych na niedobory kwasu foliowego. Diagnostyka i leczenie chorych na anemię.

Żelazo
Żelazo. Pomiar stężenia żelaza w surowicy krwi, przydatny  w diagnostyce niedoborów i nadmiaru żelaza.

Witamina D metabolit 25(OH)
Ocena poziomu całkowitej 25-hydroksy witaminy D - witaminy 25(OH)D, przydatna  w przebiegu zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, w tym chorób metabolicznych tkanki kostnej oraz w zatruciu witaminą D.