09 września 2022 - Przeczytasz w 5 min

Chroniczny stres – do czego prowadzi i w jaki sposób można z nim walczyć?

Chroniczny stres to nic innego, jak stres przewlekły. Daje szereg odległych w czasie efektów ubocznych. Prowadzi do wyczerpania zasobów organizmu i skutkuje m.in.: podwyższonym poziomem cholesterolu we krwi, zaburzeniami miesiączkowania/erekcji, obniżeniem ogólnej odporności. Stres o umiarkowanym nasileniu może motywować do działania i rozwoju, jednak chroniczny stres bywa przyczyną rozstroju psychicznego i fizycznego organizmu. Sprawdź, jakie mogą być konsekwencje przewlekłego stresu i w jaki sposób warto ograniczać jego wpływ na człowieka.

chroniczny stres

Chroniczny stres – co to jest?

Stres to rosnący problem społeczny i medyczny. Ludzie są narażeni na czynniki stresowe na każdym kroku – w domu, w pracy, w sklepie, na ulicy itd. Mogą doświadczać stresu o różnym nasileniu i czasie trwania. W zależności od nasilenia wyróżnia się eustres – stres pozytywny, który pobudza do działania i motywuje, pozwala pokonywać słabości – oraz dystres – stres negatywny, który utrudnia funkcjonowanie. Jest też neustres, o którym mówi się wówczas, gdy bodziec dla danej osoby jest neutralny w działaniu, a dla innej okazuje się eustresowy lub dystresowy. Biorąc pod uwagę ekspozycję na czynnik stresowy, wyróżnia się stres krótkotrwały i przewlekły, zwany również stresem chronicznym.

Efekty działania stresu krótkotrwałego i przewlekłego na organizm znacznie się różnią. Stres działający krótko daje skutki natychmiastowe. To z reguły odwracalne i utrzymujące się przez krótki czas dolegliwości, takie jak: zaciśnięte szczęki, napięte mięśnie szyi i pleców, ściągnięte mięśnie mimiczne i brwi, uczucie duszności, nerwowe ruchy, przyśpieszone/nierówne tętno, drapanie się, zaczerwienienie skóry, wzmożona potliwość, gęsta ślina, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka. Kiedy ma się do czynienia ze stresem chronicznym, nawet o umiarkowanym nasileniu, ale działającym długotrwale, to dochodzi do wyczerpania zasobów organizmu, co skutkuje pojawieniem się skutków odległych w czasie. Doświadczając stresu, można ponieść konsekwencje w postaci wielu poważnych chorób. Niżej przedstawione zostały główne skutki uboczne stresu przewlekłego.

Przewlekły stres – sygnały płynące z organizmu

Sygnały stresu przewlekłego mogą się przejawiać w formach, takich jak:

  • reakcje fizjologiczne, w tym m.in.: spadek odporności, wyostrzenie zmysłów i nadwrażliwość na bodźce, wzrost wydzielania adrenaliny i noradrenaliny, suchość w ustach, zaburzenia termoregulacji, zmiany skórne – wysypka, zaczerwienienie lub bladość, trądzik;
  • reakcje emocjonalne i zachowanie, w tym m.in.: ciągłe uczucie strachu i niepokoju, frustracja, drażliwość, niecierpliwość, uczucie beznadziejności, obniżenie poczucia własnej wartości, chwiejność emocjonalna, obniżenie nastroju, pesymizm, płaczliwość, uczucie zmęczenia, nerwowość, nieuzasadniona agresja, rozdrażnienie, gniew, impulsywność, wybuchowość, tiki nerwowe, nerwowe ruchy i śmiech, nadmierna ekspresja, zgrzytanie zębami, unikanie kontaktów z ludźmi lub prowokowanie konfliktów i kłótni;
  • reakcje intelektualne, w tym m.in.: zaburzenia koncentracji, pamięci, koordynacji, podejmowania decyzji, procesów poznawczych (spostrzegania, uwagi), poczucie bezsilności, gonitwa myśli, uczucie pustki w głowie, luki w pamięci, przyćmienie świadomości, nieracjonalność myślenia, obniżona efektywność i tempo pracy, zwolniony refleks, ograniczenie w postrzeganiu świata i jego złożoności, zaburzenia wartościowania (oceny sytuacji), niższa tolerancja wobec innych ludzi, zaburzenia samokontroli, zawężenie pola świadomości – bardzo silne skupienie na jednym elemencie otoczenia lub na własnej sytuacji, połączone z całkowitym ignorowaniem wszystkiego, co nie jest z nim bezpośrednio związane.

W tym miejscu nie można nie wspomnieć o pojęciu somatyzacji. W sposób bezpośredni wiąże się ono ze stresem chronicznym. Długotrwały stres sprawia, że dochodzi do sytuacji, w której na podłożu psychologicznym pojawiają się dolegliwości z fizjologicznej strony organizmu. Tzw. choroby psychosomatyczne to grupa schorzeń związanych ze zmianami narządowymi, w których etiologii istotną rolę odgrywają czynniki psychiczne. W większości przypadków są to choroby przewlekłe, nasilające się okresowo.

Chroniczny stres – wybrane problemy zdrowotne

W wyniku działania przewlekłego stresu rozwinąć się mogą zaburzenia ze strony układu ruchu. Wymienić można m.in.: bóle krzyża, sztywność szyi i karku, bóle mięśniowe, usztywnienie mięśni i ścięgien, co prowadzi do przeciążenia stawów i może wpływać na rotację poszczególnych części ciała, wykształcenie złych nawyków postawy. Jednak najczęstszą konsekwencją chronicznego stresu są bóle głowy, w tym migreny.

Szeroką grupą zdrowotnych konsekwencji przewlekłego stresu są zaburzenia ze strony układu krążenia. U osób narażonych długotrwale na działanie czynnika stresowego może dojść do pojawienia się bólu w klatce piersiowej, przyspieszonej pracy serca, nadciśnienia tętniczego, wzrostu krzepliwości krwi. W skrajnych przypadkach prowadzi to do zawału mięśnia sercowego, wylewu krwi do mózgu.

Chroniczny stres nie pozostaje obojętny na pracę układu oddechowego. W wyniku jego działania mogą pojawić się trudności w oddychaniu, przyspieszony i spłycony oddech, zaostrzenie przebiegu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

Zaburzenia snu to kolejna zdrowotna konsekwencja chronicznego stresu. Mogą się one objawiać w postaci: trudności z zasypianiem, bezsenności, nocnych koszmarów, częstego wybudzania się. Taki sen nie przynosi wypoczynku i regeneracji organizmu. Potęguje tylko zmęczenie i brak sił. Zaburzenia snu wiążą się z szeregiem powikłań – od spadku koncentracji, po obniżenie odporności.

Chroniczny stres to także ryzyko zaburzeń psychicznych. Dobrze poznana jest zależność między stresem a zaburzeniami odżywiania, takimi jak anoreksja i bulimia. Skutkami stresu mogą być: nerwica, depresja, fobie społeczne. Osoby narażone na przewlekły stres znajdują się w grupie ryzyka rozwoju wypalenia zawodowego. To stan frustracji, zmęczenia i wyczerpania emocjonalnego, pojawiający się w konsekwencji silnego psychicznego, emocjonalnego i fizycznego zaangażowania w pracę w takim stopniu, że w końcu zaczyna brakować motywacji i siły do utrzymania tego zaangażowania na dotychczasowym poziomie.

Jak leczyć przewlekły stres?

Radzenie sobie ze stresem to tzw. coping. W zwalczaniu go ważne są zwłaszcza:

  • tworzenie warunków prawidłowego rozwoju i funkcjonowania psychospołecznego, możliwość uzyskania wsparcia społecznego, właściwa atmosfera w szkole, w pracy czy w domu, respektowanie potrzeb, komunikacja i łączność z innymi ludźmi;
  • możliwość wypoczynku, regeneracji sił i rozrywki;
  • prowadzenie zdrowego stylu życia, w tym: realizacja zasad prawidłowej diety, unikanie używek, aktywność fizyczna, dobry sen;
  • zachowanie właściwych proporcji między nauką, pracą a zabawą, snem i wypoczynkiem;
  • znajomość zasad postępowania w stosunkach między ludźmi – życzliwość, uprzejmość, uczynność, sprawiedliwość, poszanowanie godności innych osób, umiejętność stosowania się do tych zasad w kontaktach społecznych.

Jak dotąd nie opracowano jednej najbardziej skutecznej metody redukowania stresu przewlekłego. Wykorzystać można do tego m.in.: wizualizacje i afirmacje (poprawę własnej skuteczności poprzez wyobrażanie sobie pozytywnej przyszłości), ćwiczenie uczące dystansowania się do natłoku swoich myśli, przekształcanie (ćwiczenie umiejętności zauważania korzyści w trudnych sytuacjach i przeszkodach), jogę, medytację, metodę Jacobsona, metodę Schultza, muzykoterapię, aromaterapię, relaksację oddechową, terapię tańcem i ruchem, masaż. W leczeniu przewlekłego stresu wykorzystane mogą zostać terapie psychologiczne, w tym m.in. poznawczo-behawioralna. Należy zaznaczyć, że u każdego dana metoda może mieć inne działanie.

Autor: dr n. o zdr. Olga Dąbska

Weryfikacja merytoryczna: lek. Wiktor Trela

Bibliografia

  1. I. Heszen-Celińska, H. Sęk, Psychologia zdrowia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2022.
  2. S.M. Litzke, H. Schuh, Stres, mobbing i wypalenie zawodowe, GWP, Gdańsk 2007.
  3. V. Vicennati, Stress-related development of obesity and cortisol in women, „Obesity” 2009, t. 17, nr 9, s. 1678–1683.
  4. H. Łosyk, M. Kowal, Stres w miejscu pracy a wypalenie zawodowe, [w:] P. Bachman (red.), Problemy inżynierii bezpieczeństwa i nauk o pracy, Wydawnictwo Instytutu Inżynierii Bezpieczeństwa i Nauk o Pracy Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2016, s. 117–129.

Podobne artykuły

29 września 2017

Co może oznaczać ból brzucha po lewej stronie?

Ból brzucha, szczególnie ból brzucha po lewej stronie, zawsze jest niepokojącym objawem, ponieważ może towarzyszyć groźnym chorobom wymagającym szybkiej interwencji chirurgicznej. W większości poważnych przypadków ból jest bardzo silny, dobrze zlokalizowany, uniemożliwia normalne funkcjonowanie i wymusza przyjęcie pozycji, w której jego natężenie jest najmniejsze. Zdarza się jednak, że niepokojące jest nie tyle natężenie bólu, ile jego nawracający charakter. Opisuje się to jako „pobolewanie” brzucha trwające pewien czas, później ustępujące i powracające po kilku godzinach albo kilku dniach. Taki ból kojarzymy z silnymi emocjami towarzyszącymi np. problemom w pracy, a u dzieci w szkole lub w domu. Tego typu objawów nie należy lekceważyć, ponieważ mogą świadczyć nie o stresie, lecz o trwającym procesie zapalnym. Zazwyczaj ból brzucha lokalizujemy w okolicy, w której znajduje się chory narząd. Prawy dolny kwadrat brzucha często oznacza problemy z wyrostkiem robaczkowym, prawy górny z wątrobą lub pęcherzykiem żółciowym, po lewej u góry zlokalizowana jest trzustka i śledziona. Ból rozlany w górnej lub dolnej części brzucha może świadczyć o uogólnionym problemie, np. zapaleniu otrzewnej. A jeśli doświadczamy bólu brzucha po lewej stronie? Większość pacjentów nie kojarzy tego miejsca z żadnym konkretnym narządem. Wiemy, że w tej okolicy przebiega część okrężnicy, to znaczy jelita grubego. Ale skąd ból? Zwłaszcza względnie łagodny, choć długotrwały? Przyczyną bólu brzucha po lewej stronie mogą być uchyłki jelita grubego, tzn. wgłębienia w ścianie jelita, czasami o długości wielu milimetrów. Powstają, kiedy ściana jelita traci swoją elastyczność, a od wewnątrz działa na nią duże ciśnienie. Taka sytuacja najczęściej ma miejsce u osób, które przekroczyły 40. rok życia i przez wiele lat utrzymywały dietę ubogoresztkową (tzn. dietę ubogą w błonnik). Szacuje się, że około 30% sześćdziesięciolatków ma uchyłki jelita grubego, chociaż nie zawsze dają one jakiekolwiek objawy. Ból brzucha po lewej stronie może świadczyć o tym, że wewnątrz jednego lub kilku uchyłków toczy się proces zapalny. Jeśli uchyłek jest długi, a jego ujście zostanie zamknięte przez masę kałową albo niestrawione resztki pożywienia, wówczas rozwija się proces, którego mechanizm przypomina zapalenie wyrostka robaczkowego. Można go zidentyfikować, jak każdy proces zapalny, wykonując proste badania laboratoryjne: OB CRP morfologię krwi Charakterystyczne dla stanów zapalnych są: przyspieszone opadanie (podniesione OB), wzrost stężenia białka CRP oraz zwiększona liczba krwinek białych. Ten podstawowy zestaw badań jest niedrogi, można go wykonać bez skierowania, a do pobrania krwi należy zgłosić się na czczo. Poza tym badanie to nie wymaga specjalnego przygotowania. Jeśli wyniki będą odbiegały od normy albo jeśli objawy ze strony jamy brzusznej będą się utrzymywały prze dłuższy czas, należy skonsultować się z lekarzem. Dalsza diagnostyka obejmie zapewne ultrasonografię jamy brzusznej (USG), być może także kolonoskopię. Badania obrazowe umożliwiają ustalenie rozpoznania i podjęcie właściwego leczenia. Bólu brzucha, przede wszystkim bólu brzucha po lewej stronie, nie wolno lekceważyć ani walczyć z nim przy pomocy coraz większych dawek leków przeciwbólowych przyjmowanych z własnej inicjatywy, bez konsultacji z lekarzem. Możemy w ten sposób zamaskować poważną chorobę, np. niedrożność jelit. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą pakietów badań dostępnych w sklepie internetowym. ZOBACZ e-PAKIET BRZUSZNY

02 października 2019

Hormon stresu – kortyzol

Czym jest kortyzol? Kortyzol jest hormonem sterydowym wytwarzanym z cholesterolu w korze nadnerczy. Jego sterydowa budowa umożliwia łatwe przenikanie przez błony fosfolipidowe komórek, co z kolei warunkuje szybką odpowiedź komórki na działanie tego hormonu. Receptory wiążące kortyzol, zlokalizowane są na niemalże każdej komórce organizmu, w związku z czym hormon ten reguluje pracę wielu narządów i układów, wpływa m.in. na przemianę metaboliczną węglowodanów (cukrów), białek i tłuszczy. Rola kortyzolu w organizmie  Bardzo ważną funkcją kortyzolu jest regulacja gospodarki węglowodanowej. Uwalniany kortyzol nasila w wątrobie, mięśniach i tkance tłuszczowej proces produkcji glukozy, oraz zmniejsza jej magazynowanie. Oddziałując na komórki trzustki, kortyzol ogranicza produkcję insuliny, co również powoduje zwiększenie poziomu glukozy we krwi. Kortyzol wywiera także wpływ na przemianę metaboliczną tłuszczy oraz białek. Łącząc się z komórkami tkanki tłuszczowej kortyzol wywołuje lipolizę, czyli nasilenie rozkładu zmagazynowanych tam tłuszczy. Reagując z komórkami wątroby natomiast, kortyzol nasila syntezę i magazynowanie białek. Wśród pozostałych funkcji kortyzolu wymienia się jego wpływ na gospodarkę jonami sodu i potasu, ale także udział w reakcjach układu odpornościowego. Kortyzol hamuje aktywność komórek biorących udział w rozwoju stanu zapalnego, przez co ma silne działanie przeciwalergiczne i przeciwzapalne. Nieprawidłowe stężenie kortyzolu we krwi może być spowodowane dysfunkcjami samych nadnerczy lub też nieprawidłowościami w przysadce mózgowej – gruczole pobudzającym nadnercza do pracy. Zaburzenia związane z produkcją kortyzolu dzieli się na nadczynność lub niedoczynność nadnerczy. Jakie są konsekwencje wysokiego poziomu kortyzolu? Nadczynność nadnerczy charakteryzuje wysoki poziom kortyzolu, który klinicznie objawia się: wzrostem poziomu glukozy we krwi (hiperglikemią), wzmożonym pragnieniem i nasilonym oddawaniem moczu, zwiększoną częstotliwością infekcji oraz nadciśnieniem tętniczym. Przewlekle podniesiony poziom kortyzolu skutkuje także zmianami w budowie ciała. Charakterystyczna dla tego typu zaburzenia jest okrągła twarz (księżyc w pełni), odkładanie się tłuszczu w okolicy karku (bawoli kark), zwiększenie obwodu brzucha (żabi brzuch), wychudzenie nóg i rąk oraz zaniki mięśni. Zaburzenia związane z podwyższonym stężeniem kortyzolu we krwi określa się mianem choroby lub zespołu Cushinga. W przypadku choroby Cushinga przyczyną nadmiernej produkcji kortyzolu jest guz przysadki, w zespole Cushinga nadprodukcja kortyzolu wynika z obecności guza w nadnerczach. Powyższe objawy, charakterystyczne dla choroby czy też zespołu Cushinga mogą towarzyszyć przewlekłej terapii lekami sterydowymi. Wpływ stresu na poziom kortyzolu Za wysoki poziom kortyzolu, poza nadczynnością nadnerczy, mogą także odpowiadać sytuacje stresowe. Stres stymuluje wydzielanie kortyzolu z nadnerczy, co z kolei wzmaga uwalnianie do krwi adrenaliny i noradrenaliny – hormonów które pozwalają ciału pozostać w stanie wysokiej gotowości. Efektem przewlekłego stresu i stale podwyższonego poziomu kortyzolu we krwi jest u osoby zestresowanej nasilony apetyt, gromadzenie tkanki tłuszczowej i rozwój otyłości brzusznej. We krwi wzrasta poziom glukozy i lipidów, co w konsekwencji prowadzi do rozwoju niebezpiecznego dla zdrowia zespołu metabolicznego. Powyższe działanie kortyzolu jest kluczowe dla sytuacji stresowych, w których do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego, w tym komórek mózgowych, konieczny jest zwiększony poziom glukozy we krwi. Ze względu na udział kortyzolu w reakcji organizmu na stres, hormon ten został uznany za biochemiczny marker (wskaźnik) stresu. Jakie są konsekwencje niskiego poziomu kortyzolu? W przypadku niedoczynności nadnerczy stężenie kortyzolu we krwi znacząco się obniża. Wśród objawów klinicznych występuje przewlekłe i narastające osłabienie, obniżony poziom glukozy we krwi, chudnięcie, nudności i wymioty, biegunka i utrata apetytu. Pacjenci mają tendencję do zasłabnięć – ze względu na obniżone ciśnienie tętnicze krwi. Niskiemu poziomowi kortyzolu towarzyszą także zmiany dermatologiczne, na skórze pojawiają się brązowe przebarwienia. Najczęstszą postacią niedoczynności nadnerczy jest choroba Addisona (inaczej cisawica – od skórnych przebarwień, mających barwę drewna cisu), w której nadnercza niszczone są przez autoprzeciwciała (przeciwciała skierowane przeciwko własnym tkankom organizmu). Kiedy wykonywać badanie kortyzolu? Powyższe zaburzenia diagnozuje się na podstawie objawów klinicznych oraz pomiaru stężenia kortyzolu we krwi, pobranej wyłącznie w godzinach porannych ze względu na dobowy rytm wydzielania hormonu (najwyższe stężenie ok. 8:00 rano). Niekiedy, przy uzyskaniu niejednoznacznych wyników badania poziomu kortyzolu, poza podstawową procedurą pobrania krwi niezbędne może być wykonanie testów czynnościowych, czyli oznaczenia stężenia kortyzolu po podaniu odpowiednich leków. dr Beata Skowron  Piśmiennictwo: Physiology, Cortisol. Thau L, Sharma S. StatPearls [Internet]. Treasure Island (FL): StatPearls Publishing; 2019 Jan-. 2019 Feb 15. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/30855827 Lee DY, Kim E, Choi MH. Technical and clinical aspects of cortisol as a biochemical marker of chronic stress. BMB Rep. 2015 Apr;48(4):209-16. [PMC free article] [PubMed] Lila AR, Sarathi V, Jagtap VS, Bandgar T, Menon P, Shah NS. Cushing’s syndrome: Stepwise approach to diagnosis. Indian J Endocrinol Metab. 2011 Oct;15 Suppl 4:S317-21. Neary N, Nieman L. Adrenal insufficiency: etiology, diagnosis and treatment. Curr Opin Endocrinol Diabetes Obes. 2010 Jun;17(3):217-23. [PMC free article] [PubMed] Nikola Musiała, Iga Hołyńska-Iwan, Dorota Olszewska-Słonina Cortisol – inspection in the physiology and stress Journal of Laboratory DiagnosticsDiagn Lab. 2018; 54(1): 29-36

02 września 2022

Ból jelit – z jakich powodów mogą boleć jelita?

Jelita stanowią część przewodu pokarmowego, która odpowiedzialna jest za wchłanianie strawionego pokarmu i wydalanie jego niestrawionych resztek. Ze względu na to, że anatomicznie jelita są najdłuższą częścią przewodu pokarmowego (niemalże 8m), wypełniają znaczną część jamy brzusznej, a ich ból może lokalizować się w różnych miejscach. Z jakich powodów bolą jelita i jak sobie radzić z bólem jelit? Jakie są objawy bólu jelit? Ból w jelitach w zależności od przyczyny może mieć różny charakter i natężenie. Pacjenci opisują go jako kolkowy, gniotący, kurczowy, ciągły, nawracający, łagodny, silny, narastający i trudny do zniesienia. Nagłemu bólowi jelit często towarzyszą inne objawy związane z dysfunkcją układu pokarmowego, a wśród nich nudności, wymioty, biegunki lub zaparcia, ale także nasilona potliwość i przyspieszona akcja serca. Przewlekającemu się w czasie bólowi jelit towarzyszyć może utrata masy ciała. W niektórych przypadkach ból wiąże się z koniecznością pilnego zabiegu operacyjnego (niedrożność jelit), w innych ból wywołany jest błahą przyczyną, np. spożyciem nieświeżego pokarmu (zatruciem). Gdzie bolą jelita? Ból związany z jelitami może lokalizować się praktycznie w każdym miejscu jamy brzusznej. Tylko na podstawie dolegliwości bólowych nie jest możliwe określenie przyczyny dolegliwości. Diagnoza wymaga przeprowadzenia szeregu badań, zarówno obrazowych jak i laboratoryjnych. Ból w prawym górnym kwadrancie może wiązać się z rozpoznaniem nieswoistego zapalenia jelit, niedrożnością jelita lub zapaleniem wyrostka robaczkowego zlokalizowanego nietypowo.Ból w lewym górnym kwadrancie może wskazywać na nieswoiste zapalenie jelit lub niedrożność jelita w obrębie okrężnicy.Ból w prawym dolnym kwadrancie to objaw zapalenia wyrostka robaczkowego, niedrożności jelit, przepukliny i nieswoistego zapalenia jelit.Ból w lewym dolnym kwadrancie charakteryzuje zapalenie uchyłków jelita, nieswoiste zapalenie jelit, przepuklinę.Ból w nadbrzuszu wskazuje na nieżyt żołądkowo – jelitowy (zapalenie śluzówki żołądka i jelit), nowotwór jelita grubego, nieswoiste zapalenie jelit, niedokrwienie jelita.Ból w podbrzuszu występuje w przebiegu w zespole jelita nadwrażliwego, zapaleniu uchyłków jelita, zapaleniu wyrostka robaczkowego, niedrożności i nieswoistym zapaleniu jelit.Ból rozlany stwierdza się w zapaleniu żołądka i jelit, niedrożności i zespole jelita drażliwego.Ból w okolicy pępka to oznaka zapalenia wyrostka, niedokrwienia jelit, niedrożności, przepukliny i nieżytu żołądkowo – jelitowego. Ból jelit po jedzeniu Ból po jedzeniu jest często zgłaszaną przypadłością w gabinecie lekarskim. Jego przyczyną może być zespół jelita drażliwego, czyli przewlekła dolegliwość, której objawy pojawiają się po posiłku, a ustępują tuż po wypróżnieniu. Wśród innych przyczyn bólu jelit po jedzeniu wymienia się reakcje alergiczne, stres i podłoże psychiczne bólu (np. nerwica) oraz niestrawność, pojawiającą się po zjedzeniu zbyt obciążającego przewód pokarmowy posiłku (tłuste, obfite danie). Ból jelit w ciąży Częstą dolegliwością ciężarnych jest tzw. kolka ciążowa. Objawia się ona napadowym, silnym bólem brzucha, wynikającym ze skurczu mięśniówki gładkiej jelit. Przyczyną kolki ciążowej są procesy fizjologiczne zachodzące w trakcie ciąży. Powiększająca się macica uciska na struktury przewodu pokarmowego, powodując ich podrażnienie. Ból lokalizuje się najczęściej po lewej stronie jamy brzusznej, może obejmować również podbrzusze. Mogą mu towarzyszyć nudności i wymioty, biegunka, ale także zaparcia. W zapobieganiu kolki jelitowej ważne są działania profilaktyczne polegające na stosowaniu lekkostrawnej diety (eliminacja tłustych lub/i wzdymających potraw, napojów gazowanych, czekolady) i unikaniu spędzania długiego czasu wyłącznie w pozycji siedzącej. W niektórych uciążliwych przypadkach kolki ciążowej stosuje się farmakoterapię (leki rozkurczowe). Jak wygląda leczenie bólu jelit? Ból jelit jest jedynie objawem choroby stąd, aby go wyeliminować konieczne jest określenie i eliminacja przyczyny bólu. Do ustąpienia bólu jelit prowadzi całkowite wyleczenie lub przewlekłe leczenie choroby podstawowej, która go wywołała. W przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego lub niedrożności jelit najczęściej konieczne jest wykonanie zabiegu operacyjnego. W zespole jelita drażliwego kluczowe znaczenie ma prawidłowa dieta i farmakoterapia, podobnie jak w nieswoistych zapaleniach jelit. Dużą rolę w diagnostyce i leczeniu bólu jelit odgrywa lekarz specjalista – gastroenterolog.
Powiązane pakiety

e-PAKIET DLA KAŻDEGO (MAKSIMUM) z konsultacją
Zestaw badań w pakiecie MAXIMUM pozwala na uzyskanie „panoramicznego” obrazu stanu organizmu (tzw. homeostazy organizmu), a w przypadku istnienia patologii wyniki badań wskazują zaatakowany organ lub układ i identyfikują nasilenie procesu chorobowego. Określane są: morfologia (obraz) i parametry biochemiczne krwi, pozwalające na wykrycie: stanu zapalnego, zaburzeń krzepnięcia krwi, zaburzeń gospodarki wapniowej, równowagi elektrolitowej i gospodarki żelazem, zaburzenia przemiany materii (metabolizm białek, tłuszczów i węglowodanów). Wyniki wskazują równocześnie na narządy i układy dotknięte procesem chorobowym (wątroba, nerki, tarczyca, trzustka, układ kostny, układ pokarmowy), określając jego charakter i nasilenie oraz potrzebę pogłębionej diagnostyki. Badania wykonywane są we krwi. Morfologia (obraz) krwi stanowi punkt wyjścia kontroli organizmu. Pozwala na rozpoznanie lub eliminację podejrzenia anemii. Prawidłowa ilość białych krwinek i prawidłowe proporcje pomiędzy ich typami, zmniejszają ryzyko istnienia stanów zapalnych, zakażeń, chorób pasożytniczych, chorób autoimmunologicznych i nowotworowych. W diagnostyce zapalenia i zakażenia, wnioski oparte na analizie białych krwinek wzmacniane są przez zestawienie z wynikami OB i stężeniem białka C-reaktywnego (CRP). Ilość płytek krwi daje wgląd w działanie układu krzepnięcia krwi, charakteryzowanego w pakiecie przez parametry APTT, PT. Stężenie glukozy jest decydującym kryterium rozpoznawania choroby cywilizacyjnej - cukrzycy. Stężenie cholesterolu i poszczególnych jego frakcji (CHOL, HDL, LDL, TG) pozwala na oceną gospodarki lipidowej, zagrożenia miażdżycą, ocenę ryzyka chorób serca i naczyń, nadciśnienia itd. Stężenie kwasu moczowego świadczy o zaburzeniach przemian białka, prowadzących do podagry (dny moczanowej). Oznaczenie żelaza, w zestawieniu z oznaczeniami hemoglobiny i erytrocytów, ilustruje gospodarkę żelazem. Szeroki pakiet testów wątrobowych (ALT, AST, ALP, BIL, GGTP) w zestawieniu z lipidogramem i OB obrazuje stan i funkcje wątroby; stężenie mocznika i kreatyniny, łącznie ze stężeniem głównych elektrolitów: sodu i potasu oraz wapnia jest wskaźnikiem pracy nerek. Pomiary wapnia i powiązanego z wapniem magnezu, charakteryzują stan układu kostnego, są pomocne w ocenie układu nerwowego, funkcji mięśni i serca. Choroby tarczycy sygnalizowane przez stężenie TSH są przyczyną szeregu nieswoistych objawów klinicznych. Badaniem trzustki jest oznaczanie poziomu amylazy. Badania zawarte w pakiecie "Dla każdego (Maximum)" pozwalają na analizę stanu organizmu znacznie pogłębioną w stosunku uzyskanej przez wykonanie pakietów MINIMUM i MEDIUM. Pakiet zawiera usługę konsultacji wyników badań na czacie lub przez telefon z wykwalifikowanym konsultantem (diagnostą laboratoryjnym lub lekarzem) świadczoną w serwisie upacjenta.pl