12 stycznia 2018

Nadczynność i niedoczynność tarczycy w ciąży

Zaburzenia w funkcjonowaniu tarczycy, a przede wszystkim jej niedoczynność, mogą być niebezpieczne dla rozwoju płodu i dla zdrowia ciężarnej. Dlatego tak ważne jest kontrolowanie poziomu TSH w czasie ciąży, ale i – jeśli to możliwe – w okresie planowania potomstwa.

Podwyższony, przekraczający normę wynik badania TSH w ciąży najczęściej jest dowodem na niedoczynność tarczycy. To bardzo niebezpieczne dla płodu, taki stan może bowiem powodować na przykład niską masę urodzeniową dziecka.

Przyszłej mamie niedoczynność tarczycy zagraża natomiast stanem przedrzucawkowym (inaczej preeklampsją, objawiającą się m.in. nadciśnieniem tętniczym powyżej 140/90 mmHg, białkomoczem powyżej 300 mg/dobę oraz obrzękami kończyn i twarzy), niedokrwistością lub oddzieleniem się łożyska. Pozostawienie niedoczynności bez uzupełniania hormonu tarczycy u ciężarnej może nie dawać żadnych objawów (zjawisko to określane jest mianem subklinicznej niedoczynności tarczycy). Wówczas prowadzenie pacjentki ogranicza się do kontroli poziomu TSH, ale wynik powyżej poziomu 4 mIU/l wymaga wykonania dodatkowych testów (określenia poziomu hormonów tarczycy fT3 i fT4 oraz przeciwciał anty-TPO). Wszystkie te badania wykonuje się z pobranej próbki krwi.

Dowodem na wystąpienie niedoczynności u ciężarnej jest współistnienie zbyt wysokiego poziomu TSH, obniżonego poziomu fT3 i fT4 oraz przeciwciał anty-TPO. Ciężarna może uskarżać się na wymioty, które mogą zostać uznane za naturalny objaw jej stanu, stąd też często są lekceważone. Wśród innych objawów mogą pojawić się: szybkie i znaczące przybieranie na wadze, obniżony nastrój (a nawet stany depresyjne), suchość skóry.

Leczenie niedoczynności tarczycy w ciąży oparte jest na podawaniu tyroksyny T4 (doustnie) do momentu uzyskania wartości TSH – do 2,5 mIU/l w pierwszym trymestrze i do 3 mIU/l w kolejnych miesiącach.

Bardzo istotne dla prawidłowego procesu leczenia jest zażywanie leku o tej samej porze i nieprzyjmowanie w ciągu kolejnych 30 minut pokarmów ani płynów.

Nadczynność tarczycy w ciąży

Obniżone TSH w ciąży może natomiast sugerować nadczynność tarczycy. Jednak tyreotoksykoza u ciężarnych jest związana z ich odmiennym stanem (zmianami biochemicznymi) i mija samoistnie po porodzie. Nie wymaga więc leczenia.

Z inną sytuacją mamy do czynienia, kiedy niski poziom TSH jest wynikiem zaburzeń tarczycy. Taki stan zdecydowanie wymaga leczenia. Jak więc odróżnić nadczynność fizjologiczną od tej, która może zagrażać ciężarnej lub/i płodowi? Konieczne jest wykonanie badania ultrasonograficznego tarczycy, a także oznaczenie poziomu przeciwciał TRAb (badanie z krwi). Jakie objawy powinny zwrócić uwagę przyszłych mam? Uczucie kołatania serca, wyraźnie odczuwalne przyspieszenie pracy serca, spadek masy ciała, osłabienie lub przeciwnie – nadpobudliwość.

Nadczynność tarczycy w ciąży, wynikająca z choroby, może skutkować rzucawką ciążową (inaczej eklampsją, objawiającą się m.in.: silnym bólem głowy, zaburzeniami świadomości, utratą przytomności, bólami w nadbrzuszu), nadciśnieniem krwi, bardzo niebezpiecznym przełomem tarczycowym podczas porodu, a nawet poronieniem.

Niedobór TSH w okresie ciąży może spowodować: pojawienie się wola, wytrzeszczu gałek ocznych, wymiotów, biegunek. U dziecka – obniżonym poziomem glukozy we krwi czy małogłowiem. Na dalszych etapach rozwoju dziecka zauważalne są zaburzenia wzrokowo-ruchowe lub intelektualne.

 

Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą pakietów badań dostępnych w sklepie internetowym.

ZOBACZ e-PAKIETY CIĄŻOWE

ZOBACZ e-PAKIET TARCZYCOWY

ZOBACZ e-PAKIET TARCZYCOWY ROZSZERZONY