Co oznacza brak odruchu ssania u noworodka?

Brak lub bardzo słaby odruch ssania od pierwszych godzin życia może wynikać z kilku przyczyn. U części noworodków trudności z ssaniem pojawiają się w przebiegu zaburzeń okołoporodowych, takich jak niedotlenienie, infekcja wczesnoniemowlęca lub zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, hipokalcemia). W takich sytuacjach problemy bywają przejściowe, ale wymagają obserwacji i leczenia. Istotną grupą przyczyn są zaburzenia neurologiczne, w których układ nerwowy nie jest w stanie prawidłowo koordynować odruchów ssania i połykania. Może to wynikać z uszkodzeń okołoporodowych mózgu, krwawienia dokomorowego (zwłaszcza u wcześniaków), wad wrodzonych mózgu, a także z chorób metabolicznych obecnych od urodzenia. Brak ssania może również wynikać z obniżonego napięcia mięśniowego i problemów w zakresie układu nerwowo-mięśniowego. W chorobach takich jak wrodzone miopatie, dystrofie mięśniowe, rdzeniowy zanik mięśni czy niektóre zespoły genetyczne noworodek bywa wiotki, ma słabszą siłę mięśniową i nie jest w stanie utrzymać rytmicznego ssania. Kolejną grupę stanowią przyczyny anatomiczne, które fizycznie utrudniają uchwycenie brodawki lub szczelne domknięcie jamy ustnej. Należą do nich m.in. rozszczepy wargi i podniebienia, znaczne skrócenie wędzidełka języka, deformacje żuchwy czy wady podniebienia. We wszystkich tych sytuacjach noworodek męczy się podczas karmienia, szybko traci siły, może nie przybierać na wadze i wymaga wsparcia ze strony neonatologa. Zwykle wykonuje się badania podstawowe (glukoza, elektrolity, CRP, gazometria), a w przypadku wskazań ocenę neurologiczną i obrazową (USG przezciemiączkowe, MRI), a także konsultację laktacyjną lub logopedyczną. Jeśli istnieje podejrzenie choroby genetycznej lub nerwowo-mięśniowej, włącza się odpowiednią diagnostykę.