Helicobacter pylori IgM

Oznaczenie poziomu przeciwciał IgM specyficznych dla Helicobacter pylori w surowicy, przydatne w diagnostyce ostrej fazy pierwotnego zakażenia H. pylori.  H. pylori jest powszechnie występującym w populacji drobnoustrojem kolonizującym błonę śluzową żołądka. Zakażenia H. pylori są główną przyczyną chorób górnego odcinka przewodu pokarmowego. Ostra infekcja może objawiać się jako ostre zapalenie błony śluzowej żołądka, bóle brzucha i nudności, ale u ponad 80% pacjentów przebiega bezobjawowo lub powoduje jedynie nieznaczne objawy dyspeptyczne. Częstość zakażenia w Polsce szacowana jest na 80% dorosłych i 30% dzieci, ok. 67% populacji, co stanowi bardzo duży odsetek. Przewlekłe aktywne zakażenie H. pylori może być przyczyną rozwoju choroby wrzodowej dwunastnicy i żołądka.  Obecność H. pylori wykrywana jest  w 90% przypadków wrzodu żołądka i w około 100% przypadków wrzodu dwunastnicy. W 1-2% przypadków występuje ryzyko nabytego raka żołądka lub nowotworu żołądka. H. pylori posiada ponadto związek z chłoniakiem typu MALT (MALT,  ang. mucosa-associated lymphoid tissue - tkanka limfoidalna związana z błoną śluzową), chorobą refluksową przełyku, niedokrwistością z niedoboru żelaza, a także z gruczolakorakiem żołądka. Główną drogą zakażenia H. pylori jest droga pokarmowa – transmisja z człowieka na człowieka. Rozważane są warianty: gastro-oralny, oralno-oralny i fekalno-oralny. Do pierwszego zakażenia dochodzi zwykle w dzieciństwie, a za główne źródło zakażenia uważani są rodzice/opiekunowie  dziecka i rodzeństwo. Zakażenie utrzymuje się przez całe życie, choć u dzieci może dojść do samoistnego ustąpienia. Obecność H. pylori w żołądku i kliniczna manifestacja zapalenia żołądka może wiązać się z podwyższonymi poziomami przeciwciał IgA, IgG, IgM w surowicy chorego. Pozytywny wynik testu w kierunku IgM oznacza ostrą infekcję.