Wirus Zika IgM i IgG met. CLIA

Oznaczenie we krwi przeciwciał swoistych dla antygenów wirusa Zika, przydatne w diagnostyce zakażenia wirusem. Wirus Zika (ang. Zika virus, ZIKV) jest jednoniciowym wirusem RNA z rodziny i rodzaju Flavivirus (podobnie jak np. HCV), należącym do dwóch typów filogenetycznych: azjatyckiego i afrykańskiego. ZIKV został wykryty w Afryce (w Ugandzie w 1947 r.), następnie w Polinezji, w kilku krajach wyspiarskich, a w 2015 r. w Ameryce Południowej, począwszy od Brazylii. Pierwszy raport o zakażeniu u ludzi pochodzi z 1954 r. z Nigerii. Pierwszy zgłoszony przypadek lokalnie przeniesionego Zika w kontynentalnej części USA miał miejsce w lipcu 2016 r. Istnieje duże ryzyko że zasięg ZIKV obejmie Europę.  Choroba wywoływana przez ZIKV należy do chorób arbowirusowych (przenoszonych przez stawonogi). W przypadku ZIKV są to samice komarów Aedes aegypti i A. albopictus. Zakażenie może być również przenoszone przez kontakt międzyludzki (np. kontakt seksualny), transfuzję krwi, przeszczep narządów i okołoporodowo (przenoszenie wertykalne z matki na płód). Zakażenie ZIKV należy brać pod uwagę przede wszystkim w przypadku podróży do obszaru występowania Zika (dotyczy to również partnera seksualnego osoby chorej).  U większości ludzi zakażenie wirusem Zika jest łagodne i samoograniczające się. Większość chorych z ostrym zakażeniem Zika jest bezobjawowa (60% do 80%) lub ma łagodne objawy. W przypadku choroby spowodowanej ukąszeniem komara okres inkubacji wynosi od dwóch do 14 dni. W przypadku zakażeń objawowych obserwuje się: wysypkę (ponad 90% przypadków); niewielką i krótkotrwałą gorączkę (65%-80%);  ból głowy (45%-80%), bóle stawów (ok. 70%) i mięśni (powyżej 50%), (zapalenie spojówek (55%-82%). Największe zagrożenie ze strony ZIKV stanowi możliwość transmisji w ciąży na płód. Zakażenie ZIKV w czasie ciąży jest przyczyną wielu wrodzonych wad rozwojowych, w tym małogłowia (mikrocefalii) i innych nieprawidłowości mózgu. W przypadku ciężarnych z obszarów sprzyjających możliwemu zakażeniu wirusem Zika istotny jest  stan ciąży pacjentki. Czas trwania zakaźności płynów ustrojowych po zakażeniu jest nieznany. Jednakże wirus Zika był hodowany z nasienia do 90 dni po wystąpieniu objawów, a wirusowe RNA wykryto we krwi po 58 dniach, a w nasieniu do 188 dni. Detekcja przeciwciał IgG i IgM specyficznych dla antygenów wirusa Zika w surowicy krwi jest możliwa w okresie od ok. 5 dni od pojawienia się objawów zakażenia lub 10 dni od potencjalnego zakażenia.