31 maja 2022 - Przeczytasz w 4 min

Tężec – objawy, przyczyny, leczenie

Obecnie, dzięki szczepieniom ochronnym w Polsce tężec występuje rzadko. W przypadku rozwoju tej choroby może jednak dojść do pojawienia się ciężkich dolegliwości oraz licznych, niebezpiecznych dla zdrowia (a nawet życia) powikłań. Z tego powodu warto wiedzieć w jaki sposób dochodzi do zakażenia, jakie są pierwsze objawy tężca oraz na czym polega diagnostyka i leczenie tego schorzenia.

tężec objawy przyczyny leczenie

Co to jest tężec?

Tężec to choroba bakteryjna wywoływana przez patogeny z gatunku Clostridium tetani, czyli laseczki tężca. Do zakażenia tą bakterią dochodzi poprzez zanieczyszczenie rany powstałej w wyniku np. skaleczenia, ukłucia lub cięcia. Zanieczyszczenie, które niesie za sobą największe ryzyko rozwoju tężca związane jest z kontaktem uszkodzonej skóry z glebą, jednak możliwe jest także wniknięcie bakterii do organizmu poprzez ugryzienie zwierząt lub kontakt z innym ciałem obcym. Za rozwój objawów choroby odpowiada specyficzna toksyna produkowana przez beztlenowe laseczki Clostridium tetani, namnażające się w okolicznych do urazu tkankach. Nieleczony, tężec w krótkim czasie może prowadzić do pojawienia się znaczących zaburzeń funkcjonowania całego organizmu, a nawet śmierci osoby dotkniętej tym schorzeniem.

Obecnie w Polsce co roku stwierdza się kilkanaście przypadków występowania tężca. Tak znaczące ograniczenie występowania tej choroby możliwe było do osiągnięcia poprzez szerokie wdrożenie obowiązkowych szczepień ochronnych. W obecnym programie szczepień szczepionka przeciwko tężcowi podawana jest łącznie 7 razy – pierwszy raz w drugim miesiącu życia, ostatni w 19 roku życia. W celu skutecznej ochrony przed rozwojem tężca warto pamiętać, aby po zakończeniu obowiązkowego programu stosować szczepienia przypominające, w odstępach nie większych niż 10 lat. Przyjmowanie dawek przypominających jest szczególnie istotne w przypadku osób po 60 r. ż. u których obserwuje się znaczny spadek odporności.

Tężec – przyczyny

Bezpośrednią przyczyną rozwoju tężca jest wniknięcie do uszkodzonych tkanek przetrwalników bakterii Clostridium tetani. Przetrwalniki te mogą bytować w wielu miejscach – najczęściej jest to gleba lub zanieczyszczone nią przedmioty. Omawiane bakterie są odporne na działanie zmiennych temperatur oraz wielu innych czynników środowiskowych. Laseczki tężca najlepiej funkcjonują w warunkach beztlenowych. Z tego powodu szczególnym ryzykiem zakażenia obarczone są głębsze rany (np. zakłucia), jako że panują w nich bardziej beztlenowe warunki niż na powierzchni skóry. W przypadku niewielkich skaleczeń lub zadrapań ryzyko rozwoju tężca jest niższe.

Po wniknięciu do organizmu laseczki tężca miejscowo namnażają się oraz produkują neurotoksyny, z których najbardziej istotna klinicznie jest tetanospazmina. Ta substancja chemiczna wiąże się z okolicznymi nerwami obwodowymi, skąd przemieszcza się do rdzenia kręgowego oraz blokuje fizjologiczne przekazywanie sygnału pomiędzy poszczególnymi aksonami neuronalnymi. Zjawisko to prowadzi do wystąpienia charakterystycznych objawów tężca.

Tężec – objawy

Do rozwoju pierwszych objawów tężca najczęściej dochodzi w przeciągu od 2 dni do 3 tygodni po wniknięciu patogenów do organizmu. Początkowe fazy choroby może wyprzedzać pojawienie się tzw. objawów zwiastujących (prodromalnych), które obejmują uogólnione dolegliwości, takie jak ból głowy, gorączkę, bezsenność oraz pogorszenie samopoczucia.

Pierwsze dolegliwości miejscowe mogą manifestować się w postaci zaburzeń czucia (parestezji) w okolicy uszkodzonych tkanek. Główny objaw tężca bezpośrednio związany jest z nazwą tej choroby. Po objawach prodromalnych dochodzi do pojawienia się silnych, niemożliwych do przerwania skurczów. Początkowo skurczami objęte mogą być tylko mięśnie zlokalizowane w pobliżu rany. Z czasem dochodzi jednak do dalszej produkcji neurotoksyny przez bakterie oraz szerzenia się skurczów na pozostałe partie ciała.

W przypadku uogólnionej postaci tężca dochodzi do rozwoju silnych, niezwykle bolesnych skurczów licznych grup mięśniowych, co prowadzi do pojawienia się charakterystycznego, łukowatego wyprężenia całego ciała. Dodatkowo można wówczas zaobserwować szczękościsk, tzw. „uśmiech sardoniczny”, zaburzenia przełykania, kurczowe przygięcie kończyn górnych oraz wyprost kończyn dolnych. W przeciągu kilku dni od pojawienia się uogólnionych skurczów mięśni dochodzi do rozwoju dodatkowych objawów, takich jak zaburzenia ciśnienia tętniczego, gorączka, zatrzymanie oddawania moczu, zaburzenia oddychania (związane z porażeniem mięśni oddechowych) oraz zaburzenia rytmu serca, co najczęściej stanowi przyczynę zgonu w przebiegu tężca.

Tężec – diagnostyka i leczenie

Rozpoznanie tężca najczęściej stawiane jest na podstawie historii choroby (w której obecny jest uraz i następujące zanieczyszczenie rany) oraz charakterystycznego zestawu objawów klinicznych prezentowanych przez pacjenta. W celu zapobiegania tężcowi w przypadku urazu związanego z ryzykiem rozwoju tej choroby najczęściej podaje się antytoksynę tężcową, która stanowi skuteczną profilaktykę poekspozycyjną. Należy także stosować się do zaleceń związanych ze szczepieniami ochronnymi, jako że zapewniają one skuteczną ochronę przed rozwojem tej ciężkiej choroby, nawet w sytuacji, gdy potencjalnie niebezpieczna rana nie zostanie zaopatrzona w warunkach szpitalnych. W przypadku wystąpienia pełnoobjawowego tężca niezbędne może być wdrożenie leczenia na oddziale intensywnej terapii medycznej, aby skutecznie utrzymywać niezbędne do przeżycia funkcje organizmu. Dodatkowo stosowana jest wówczas intensywna antybiotykoterapia oraz leczenie spazmolityczne.

Źródła:

https://medycynatropikalna.pl/choroba/tezec

https://www.cdc.gov/tetanus/index.html https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/tetanus/symptoms-causes/syc-20351625

Podobne artykuły

15 kwietnia 2022

Pasożyty w organizmie – jakie mogą być ich objawy i sposoby leczenia?

Choroby pasożytnicze, czyli parazytozy, budzą w ostatnich latach coraz większe zainteresowanie. Dolegliwości spowodowane obecnością robaków w organizmie są dużym problemem na świecie. Dowiedz się, jakie są oznaki ich obecności w organizmie i w jaki sposób można je zwalczyć. W Polsce zarażenia występują o wiele rzadziej, jednak wciąż mogą dotyczyć nawet około 10% populacji, zwłaszcza dzieci. Coraz większe możliwości podróżowania, szczególnie do krajów tropikalnych, oraz szeroki dostęp do badań i leczenia sprawia, że parazytozy częściej są brane pod uwagę w diagnostyce dolegliwości zgłaszanych w gabinecie lekarskim. Czym są choroby pasożytnicze? Pasożytnictwo polega na współwystępowaniu organizmów, z którego jeden, czyli pasożyt, czerpie korzyść, a drugi – żywiciel – ponosi straty. Istnieje bardzo wiele form takiej zależności. Pasożyty mogą bytować w organizmie żywiciela, np. owsik czy glista ludzka, lub żyć poza nim, np. wesz ludzka. Objawy zależą od gatunku pasożyta, jego lokalizacji w ciele, a także od cech zarażonego, np. od jego wieku czy chorób współistniejących. Dolegliwości dotyczą różnych układów, w tym pokarmowego, oddechowego, nerwowego, ale zwykle są mało charakterystyczne. Często dopiero dodatkowe informacje, np. o podróżach czy kontakcie ze zwierzętami, pozwalają na dobranie odpowiednich badań i wprowadzenie skutecznego leczenia. Do najważniejszych chorób pasożytniczych w Polsce należą m.in. robaczyce: owsica, glistnica, tasiemczyce, bąblowica oraz spowodowana przez pierwotniaka toksoplazmoza. Owsik ludzki Owsik ludzki wywołuje owsicę, czyli jedną z najczęstszych chorób pasożytniczych przewodu pokarmowego. Dotyczy ona głównie dzieci, a potem także ich opiekunów. Do zarażenia dochodzi zwykle przez połknięcie inwazyjnych jaj, które mogą zostać przeniesione na rękach, przez zabawki, pościel i ubranie, w jedzeniu oraz w wyniku samozarażenia.W ciągu miesiąca w jelicie grubym człowieka owsiki dojrzewają do postaci dorosłej. Następnie samice przenoszą się w okolice odbytu. Składają tam jaja, które przyklejają się do skóry d, a potem dostają się do środowiska. Po kilku godzinach jaja nabierają cech inwazyjności i może wówczas dojść do zarażenia kolejnych osób z otoczenia malucha, dzieci lub opiekunów. Najczęściej przebieg owsicy jest bezobjawowy. Do charakterystycznych oznak choroby należy przede wszystkim nocny świąd w okolicach odbytu. Głównie przyczynia się do niego ruch samic robaka i składanie przez nie jaj. Sprzyja to odruchowemu drapaniu się przez dziecko, a przez to przenoszeniu zaraźliwej formy pasożyta i częstym samozarażeniom. Z tych powodów choroba u najmłodszych zwykle przebiega przewlekle. Do innych objawów, które mogą niepokoić rodziców, należą: brak apetytu, bladość skóry, cienie pod oczami, spowolnienie rozwoju dziecka, nadpobudliwość i stan zapalny skóry odbytu na skutek drapania. W celu potwierdzenia zarażenia wykonuje się wymaz z odbytu i dokonuje się jego oceny parazytologicznej. Leczenie należy zastosować zarówno u osoby zarażonej, jak i u wszystkich domowników. Najczęściej zaleca się albendazol, mebendazol i pyrantel. Poza przyjmowaniem leków w tym okresie należy szczególnie przestrzegać zasad higieny osobistej, często zmieniać bieliznę i regularnie sprzątać mieszkanie. Uzupełnieniem leczenia jest dieta bogata w białko i błonnik, ale z ograniczeniem cukrów. Glista ludzka Glistnica to najczęstsza na świecie parazytoza przewodu pokarmowego. Występuje przede wszystkim w krajach tropikalnych i o niskim statusie higienicznym. Zarażenie człowieka następuje poprzez połknięcie jaj glisty, które mogą znajdować się w zanieczyszczonej wodzie i jedzeniu lub na zabrudzonych rękach. Larwy uwalniają się w przewodzie pokarmowym człowieka, dojrzewają i wędrują do dróg oddechowych oraz płuc. Po pewnym czasie zostają powtórnie połknięte i docierają do jelita cienkiego, gdzie składają jaja, które są następnie wydalane wraz z kałem. Jaja stają się zaraźliwe dopiero po kilku tygodniach przebywania w glebie, dlatego glistą ludzką nie można zakazić się poprzez bezpośredni kontakt z osobą zarażoną ani przez korzystanie z tej samej toalety. W zależności od stadium rozwojowego glisty dominują objawy, które dotyczą zajętych przez pasożyta narządów. Początkowo najbardziej widoczne są dolegliwości ze strony układu oddechowego, np. kaszel, niekiedy z odpluwaniem krwistej wydzieliny, wymioty i gorączka. Po pewnym czasie zaczynają przeważać objawy, które świadczą o zajęciu przewodu pokarmowego, np. bóle brzucha, wymioty, brak apetytu, wzdęcia, czy wreszcie biegunka lub zaparcia. Dojrzałe glisty wydzielają szkodliwe toksyny, które mogą spowodować, że pacjent jest apatyczny lub nadmiernie pobudzony, zaburzają sen i wywołują alergie. Dla potwierdzenia zarażenia należy wykonać badanie kału, które dokumentuje obecność jaj glisty ludzkiej. Pomocną wskazówką może być podwyższenie poziomu białych krwinek, a zwłaszcza eozynofili, które są charakterystyczne dla obecności pasożytów. Każdy przypadek glistnicy wymaga leczenia. Najczęściej stosowanymi lekami są: albendazol, mebendazol i pyrantel. Tasiemce Tasiemczyce to parazytozy wywołane obecnością w przewodzie pokarmowych przede wszystkim dwóch gatunków – tasiemca uzbrojonego i nieuzbrojonego. W odróżnieniu od glisty i owsika te pasożyty potrzebują do rozwoju dwóch żywicieli. Człowiek może zarazić się larwą znajdującą się w surowym lub niedogotowanym mięsie wołowym lub wieprzowym. W Polsce produkty spożywcze pochodzenia zwierzęcego są kontrolowane weterynaryjnie, dlatego jest to stosunkowo rzadka parazytoza, jednakże warto o niej pamiętać. Dojrzały pasożyt bytuje w jelicie cienkim i tam składa jaja, które są uwalniane do środowiska wraz z kałem. Objawy tasiemczycy są mało charakterystyczne i dotyczą głównie przewodu pokarmowego. Choroba ma charakter przewlekły, dlatego dolegliwości utrzymują się przez dłuższy czas. Należą do nich: bóle brzucha, nudności, biegunka, zaparcia, zwiększenie lub upośledzenie apetytu i chudnięcie. Niepokój powinny wzbudzić także: osłabienie, wymioty, zaburzenia snu, zmiany skórne, objawy neurologiczne czy niedokrwistość, widoczna w okresowych badaniach krwi. Wykrywanie robaków w ciele opiera się o badaniach kału, które potwierdzają obecność członów pasożyta z jajami. We krwi mogą znajdować się eozynofile w dużej ilości. U osób z potwierdzonym rozpoznaniem należy wprowadzić leczenie, aby pozbyć się pasożytów. Najczęściej stosuje się jeden z dwóch leków – niklozamid lub prazykwantel. Wągrzyca Wągrzyca to bardzo rzadka choroba, która także może być wywoływana przez tasiemce. W tym przypadku człowiek staje się żywicielem pośrednim pasożyta i w jego ciele występują postaci larwalne robaka. Do zarażenia dochodzi najczęściej przez pokarm zanieczyszczony jajami. Uwolnione w przewodzie pokarmowym larwy mogą przenosić się wraz z krwią do wielu narządów, najczęściej do mięśni (a także serca), gałki ocznej i mózgu. Osiągają tam postać larw chronionych otoczką, czyli wągrów. Objawy zależą od liczby i lokalizacji wągrów. W początkowych fazach zarażenie przebiega praktycznie bez dolegliwości, jednak w późniejszym okresie mogą pojawić się bardzo poważne zaburzenia funkcji zajętych narządów, łącznie z ich nieodwracalnym zniszczeniem. Rozpoznanie wągrzycy opiera się o badania serologiczne krwi, płynu mózgowo-rdzeniowego i kału. Często bardzo pomocne są badania obrazowe np. tomografia komputerowa, które pozwalają uwidocznić larwy w narządach. Bąblowica Bąblowica to bardzo niebezpieczna parazytoza, która jest wywoływana przez tasiemca bąblowca. Jest on pasożytem głównie zwierzęcym, a człowiek zaraża się przypadkiem poprzez spożycie np. nieumytych owoców leśnych skażonych jajami tasiemca. W przebiegu choroby dochodzi do wytworzenia torbieli wypełnionych larwami w wielu narządach w organizmie, najczęściej w wątrobie, śledzionie, płucach, mózgu i kościach. Przebieg bąblowicy zależy od liczby i lokalizacji zmian. Mogą wystąpić np. bóle brzucha i powiększenie wątroby lub bóle głowy. Bąblowica często nie daje żadnych oznak, a torbiele są wówczas wykrywane przypadkowo, np. podczas USG przeprowadzanego z zupełnie innego powodu. Zmiany przypominają chorobę nowotworową. Bąblowicę wykrywa się za pomocą badań obrazowych, np. tomografii komputerowej lub USG, oraz badań serologicznych krwi, które potwierdzają obecność przeciwciał przeciwko robakom we krwi. Skuteczną formą pozbycia się pasożytów jest chirurgiczne usunięcie torbieli, jednak wiąże się ono z ryzykiem pęknięcia zmiany i rozsiewu larw po organizmie. Toxoplasma gondii Toksoplazmoza to pierwotniakowa choroba pasożytnicza występująca na całym świecie. Żywicielem ostatecznym pierwotniaka Toxplasma gondii jest kot. Do zarażenia ludzi najczęściej dochodzi poprzez spożycie półsurowego lub surowego mięsa zawierającego formy inwazyjne, rzadziej żywności (jarzyn lub owoców)  lub wody zanieczyszczonej kocimi odchodami. U większości ludzi zarażenie przebiega bezobjawowo lub pod postacią niegroźnego przeziębienia.  Pierwotne zakażenie Toxoplasma gondii jest jednak bardzo niebezpieczna dla kobiet w ciąży, ponieważ może spowodować trwałe  uszkodzenie płodu prowadzące do utraty ciąży lub ciężkiego upośledzenia psychicznego i fizycznego dziecka. Jak można się chronić przed pasożytami? Najlepszym środkiem zapobiegawczym jest przestrzeganie zasad higieny, dbanie o warunki sanitarne, dokładne mycie owoców i warzyw przed zjedzeniem oraz unikanie surowego i półsurowego mięsa. Należy też pamiętać o regularnym odrobaczaniu zwierząt domowych. Obecność pasożytów może dawać bardzo niecharakterystyczne objawy, dlatego ich rozpoznanie robaczyc często nie jest oczywiste. Kluczowa dla postawienia diagnozy i dobrania odpowiednich badań, które wykażą obecność robaków w organizmie człowieka, jest dokładna rozmowa z chorym. Ważne, aby opisał on swoje objawy oraz okoliczności ich wystąpienia. Niezwykle istotne są także informacje o stylu życia pacjenta, a przede wszystkim czy i gdzie podróżował w ostatnim czasie, jaki zawód wykonuje, gdzie mieszka oraz czy posiada zwierzęta. Nie wolno podejmować leczenia bez konsultacji z lekarzem, ponieważ wiele domowych sposobów na pozbycie się pasożytów z organizmu może nasilić objawy i pogorszyć stan chorego. Do rozpoczęcia terapii konieczne jest także potwierdzenie zarażenia w badaniach, gdyż profilaktyczne stosowanie leków przeciwpasożytniczych np. u dzieci może wiązać się z niepotrzebnym narażeniem na ich działania niepożądane. A: Monika Nowakowska Z: lek. Agnieszka Żędzian Bibliografia J. Popielska, M. Marczyńska, Najczęstsze zarażenia pasożytnicze w Polsce, „Pediatria po Dyplomie” 2012, nr 5, https://podyplomie.pl/pediatria/12173,najczestsze-zarazenia-pasozytnicze-w-polsce, dostęp: 15.03.2022 r.M. Kotowska, P. Albrecht, Najczęstsze choroby pasożytnicze przewodu pokarmowego, [w:] P. Albrecht P. (red.), Gastroenterologia dziecięca – poradnik lekarza praktyka, Wydawnictwo Czelej, Lublin 2014, s. 110–112.P. Gajewski i in., Interna Szczeklika, Medycyna Praktyczna, Kraków 2017, s. 1071–1074.A. Deryło i in., Parazytologia i akaroentomologia medyczna, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2012, s. 209–218, 251–258.

16 lipca 2020

Motylica wątrobowa – charakterystyka choroby pasożytniczej

Motylica wątrobowa to pasożyt powszechnie występujący u zwierząt. Zarażenie człowieka w Polsce występuje sporadycznie, ale w niektórych krajach rozwijających się infestacje przywrą wątrobową są częstsze. Ostra faza zarażenia może trwać kilka miesięcy, przewlekła – podczas której motylica wątrobowa pasożytuje głównie w wątrobie i drogach żółciowych – nawet latami. Spis treści: Co to jest motylica wątrobowa? Fascjoloza – w jaki sposób można się zarazić? Motylica wątrobowa – objawy choroby pasożytniczej Motylica wątrobowa – jak wykryć fascjolozę? Motylica wątrobowa – diagnostyka dodatkowa Fascjoloza – leczenie choroby Co to jest motylica wątrobowa? Motylica wątrobowa to przywra (pasożyt) wywołująca chorobę fascjolozę. Pasożytuje głównie w przewodach żółciowych wątroby u ssaków takich jak: bydło (najczęściej), kozy, owce, dzikie przeżuwacze, a rzadziej także króliki, zające, konie czy świnie. Zarażenie pasożytem bydła jest w Polsce powszechne, występuje na terenie całego kraju i prowadzi do sporych strat gospodarczych – krowy dają mniej mleka, ważą znacznie mniej niż te zdrowe, a ich wątroby są rozlegle uszkodzone. Motylica wątrobowa występuje w Europie, Ameryce Północnej oraz Południowej, Afryce, na Dalekim Wschodzie i w Australii. Zdarza się, że żywicielem ostatecznym motylicy wątrobowej staje się człowiek. W naszej szerokości geograficznej takie przypadki występują sporadycznie, ale w niektórych krajach tropikalnych fascjoloza u ludzi jest znacznie częstsza. Fascjoloza – w jaki sposób można się zarazić? Motylica wątrobowa pasożytująca w drogach żółciowych żywiciela ostatecznego (np. krowy) składa jaja, które poprzez przewód pokarmowy wydostają się wraz z kałem na zewnątrz. W zbiornikach wodnych z jaj rozwijają się larwy, które wnikają do organizmu wodnych ślimaków. Tam ulegają przekształceniom i namnażają się. Po opuszczeniu ciała ślimaka stają się otorbioną metacerkarią (przetrwalnikową formą) i przyczepiają się do roślin wodnych lub pływają swobodnie w wodzie. Zarażenie człowieka przywrą następuje w wyniku spożycia roślin wodnych (np. rukiew wodna) lub wody, gdzie zlokalizowały się metacerkarie. Może to nastąpić poprzez kąpiele w dzikich zbiornikach wody i przypadkowe jej wypicie czy żucie źdźbeł traw. Także nieprzestrzeganie zasad higieny żywności może stanowić realne zagrożenie. Ryzyko zarażenia wzrasta w rejonach endemicznych – Egipcie, Meksyku, Iranie, Turcji, południowo-wschodniej Azji czy w Andach. W Europie częstsze zachorowania obserwuje się we Francji, Portugalii oraz Hiszpanii. Fascjoloza nie przenosi się w sposób bezpośredni z człowieka na człowieka. Motylica wątrobowa – objawy choroby pasożytniczej Początkowa, ostra faza choroby może trwać od 2 do 5 miesięcy. Objawy i ich nasilenie są zmienne i zależą od intensywności inwazji (może się także zdarzyć przebieg bezobjawowy). W dwunastnicy osoby, która spożyła przetrwalnikowe formy przywr, dochodzi do uwolnienia larw, które przebijają się przez ścianę jelita i migrują do różnych narządów, najczęściej do wątroby i dróg żółciowych. Symptomy pojawiają się zazwyczaj w ciągu 4-7 dni od zarażenia i obejmują: bóle w prawej okolicy podżebrowej, nadbrzuszu lub uogólnione dolegliwości całej jamy brzusznej, spadek apetytu, nudności, wymioty, wzmożoną męczliwość i osłabienie, podwyższenie temperatury ciała, dyspepsję (np. wczesne uczucie pełności i sytości po posiłku, uczucie pieczenia w nadbrzuszu) czy pokrzywkę. W badaniu fizykalnym lekarz może zaobserwować powiększenie wątroby oraz jej tkliwość przy dotyku i powiększenie śledziony. Larwy motylicy wątrobowej nie zawsze trafiają do wątroby. Mogą zająć inne narządy np. układ moczowy, układ oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, tkankę podskórną, trzustkę, śledzionę, serce, gałkę oczną, mięśnie szkieletowe i inne. W zależności od miejsca, gdzie dotrą, mogą powodować rozmaite objawy np. duszność i kaszel gdy znajdują się w płucach, bóle głowy czy symptomy podrażnienia opon mózgowo-rdzeniowych, gdy są w mózgu czy wędrujące guzki w skórze wraz z odczynami alergicznymi. Przewlekła faza choroby to faza żółciowa. Objawy wiążą się z obecnością dorosłych osobników przywry wątrobowej w drogach żółciowych i obejmują: żółtaczkę i świąd skóry, nawracające kolki żółciowe, zapalenia pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, a czasem także zapalenie trzustki czy krwawienie z przewodu pokarmowego. Motylica wątrobowa – jak wykryć fascjolozę? Podejrzenie zarażenia motylicą wątrobową opiera się na obrazie klinicznym oraz pobycie w rejonie endemicznym. Decyzję o konieczności diagnostyki podejmuje lekarz w oparciu o wywiad, objawy i badanie fizykalne. Przydatne mogą okazać się testy serologiczne czyli badanie przeciwciał swoistych dla motylicy. Takie badanie diagnostyczne możesz wykonać w DIAGNOSTYCE. Badaniem, które może potwierdzić fascjolozę, a także pomóc oszacować skuteczność leczenia jest ocena próbek stolca, gdzie poszukuje się charakterystycznych jaj przywry. Motylica wątrobowa – diagnostyka dodatkowa W ostrej fazie choroby w badaniach diagnostycznych dominuje leukocytoza z dużym odsetkiem eozynofilów (eozynofilia dochodzi nawet do ponad 50%). Towarzyszy temu nieznaczny wzrost CRP, niedokrwistość, niewielki wzrost aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej. W badaniach obrazowych widoczny może być płyn wokół wątroby i w jamie opłucnej oraz mnogie zmiany ogniskowe w miąższu wątroby. Fascjoloza – leczenie choroby W terapii fascjolozy stosuje się leki przeciwpasożytnicze. Czasami, gdy przywry uszkodzą drogi żółciowe, konieczne może okazać się leczenie zabiegowe (chirurgiczne lub endoskopowe). Zastosowanie leków przeciwpasożytniczych najczęściej jest skuteczne, a po wyleczeniu pacjenci nie wymagają szczególnych kontroli. Bibliografia: „Wybrane choroby pasożytnicze wątroby” – A. Przybyła, M. Nowak, J. Krzowska-Firych„Przywrzyce wątrobowe” – M. Rogalska „Fasciolosis” – C. F. Dietrich, A. Kabaalioglu, E. Brunetti, J. Richter„Motylica wątrobowa fasciola hepatica – biologiczne adaptacje do pasożytowania u zwierząt” – A. Wyrobisz, M. Skalska, P. Nosal
Powiązane badania

Morfologia krwi
Morfologia krwi pełna (tzw. morfologia 5 diff.). Jakościowa i ilościowa ocena składu i morfologii  krwi obwodowej, krwinek: czerwonych (erytrocytów), białych (pięciu frakcji) oraz płytek krwi (trombocytów). Podstawowe przesiewowe badanie krwi o zastosowaniu profilaktycznym i diagnostycznym.