09 maja 2022 - Przeczytasz w 4 min

Torbiele nerek – co warto wiedzieć?

Torbielą z definicji nazywamy patologiczną, nieprawidłową przestrzeń w organizmie, która wypełniona jest płynem lub treścią o konsystencji galarety. W przypadku nerek, torbiele mogą lokalizować się w warstwie korowej (zewnętrznej) lub rdzennej (centralnej), występować pojedynczo lub mnogo. Najczęściej diagnozowane są przypadkowo w trakcie rutynowo zalecanego badania USG. Czy torbiele nerek są groźne i z jakich powodów powstają?

torbiele nerek

Jak klasyfikujemy torbiele nerek?

  • Torbiel prawdziwa i rzekoma

Najczęściej występującym rodzajem torbieli nerek jest torbiel prawdziwa, która tworzy się wskutek poszerzenia różnych odcinków cewek nerkowych, a ściany jej stanowi tkanka nabłonkowa.

Torbiel rzekoma posiada ściany z tkanki innej niż nabłonkowa, np. tkanki łącznej. W odniesieniu do nerek znamienna większość torbieli to torbiele prawdziwe. Torbiel rzekoma powstaje jedynie w nielicznych przypadkach, np. po urazie nerki. W konsekwencji uderzenia, upadku, stłuczenia, wypadku komunikacyjnego w którym dochodzi do uszkodzenia struktur nerki mogą powstawać krwiaki, lokalizujące się głównie pod torebką nerkową. Po całkowitym rozpuszczeniu skrzepu w miejscu urazu tworzą się zmiany, które w badaniach obrazowych wyglądają na zbiorniki płynowe i określane są mianem torbieli rzekomej nerki.

  • Torbiele wrodzone

Przykładem choroby wrodzonej, w której w obrazie nerek już w USG prenatalnym lub wykonanym zaraz po urodzeniu dominują mnogie torbiele o różnej wielkości jest wielotorbielowata dysplazja nerek. Torbiele mogą być zlokalizowane w obrębie jednej lub na obu nerkach. W przypadku usytuowania torbieli w obu nerkach, choroba ma bardzo złe rokowanie i określana jest jako śmiertelna. W przypadku torbieli tylko w obrębie jednej nerki, druga nerka funkcjonuje zazwyczaj prawidłowo, posiadając większe niż standardowo rozmiary i cechy kompensacyjnego przerostu.  Ze względu na fakt, że u pacjenta funkcjonuje jedna nerka (druga z torbielami ulega z czasem zanikowi), podlega on regularnym kontrolom w poradni nefrologicznej.

  • Torbiele nabyte

Torbiel prosta nerki to przypadłość znacznego odsetka populacji bez zdiagnozowanej choroby nerek. W mechanizmie powstawania torbieli podejrzewa się udział stanu zapalnego, toczącego się w obrębie narządu. Torbiel prosta występuje u około ~30% osób dorosłych, zwykle pojedynczo oraz diagnozowana jest najczęściej przypadkowo, gdyż zazwyczaj nie daje dolegliwości bólowych. Gdy osiąga rozmiar powyżej 5 cm może być przyczyną dyskomfortu w jamie brzusznej, dolegliwości żołądkowo – jelitowych i uczucia pełności. Poza groźnym powikłaniem, które stanowi zakażenie bakteryjne treści torbieli, nie wymaga leczenia, jedynie okresowej obserwacji.

Nabyta torbielowatość nerek to mnogo występujące torbiele nerek (4 lub więcej) będące konsekwencją zaawansowanych etapów przewlekłej choroby nerek. Częściej niż w przypadku pojedynczych zmian torbiele dają objawy kliniczne w postaci dolegliwości bólowych w okolicy lędźwiowej lub kolki nerkowej. Ze względu na groźne powikłania, łącznie z ryzykiem rozwinięcia się raka nerki, torbiele wymagają regularnego monitorowania.

  • Torbiele nerek o uwarunkowaniu genetycznym

W przypadku uwarunkowania genetycznego, przyczyną powstawania mnogich torbieli są mutacje genów, które zaburzają różnicowanie komórek cewek nerkowych. Torbiele uwarunkowane genetycznie, mogą ujawniać się u osób dorosłych – autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek lub u niemowląt – autosomalna recesywna wielotorbielowatość nerek. Wywiad z pacjentem często potwierdza rodzinne występowanie choroby.

Wśród objawów charakterystyczny jest wielomocz, który świadczy o upośledzeniu zdolności nerki do zagęszczania moczu, postępująca niewydolność narządu, nadciśnienie tętnicze, zwiększony obwód brzucha, dolegliwości bólowe okolicy lędźwiowej i jamy brzusznej, krwinkomocz lub krwiomocz.

Charakterystyczną cechą jest występowanie torbieli również na innych narządach np. wątrobie i trzustce. Torbielom towarzyszyć mogą tętniaki (aorty, wewnątrzczaszkowe), zastawkowe wady serca oraz uchyłki jelita grubego. U dorosłych choroba prowadzi do schyłkowej niewydolności narządu jeszcze przed 60. rokiem życia. W przypadku dzieci przebieg choroby i rokowanie są zdecydowanie gorsze. 30% dzieci, które przeżyją pierwszy rok życia rozwija schyłkową niewydolność nerek w przeciągu pięciu lat.

Badania w diagnostyce torbieli nerek

Najważniejszymi badaniami w diagnostyce i monitorowaniu torbieli są badania obrazujące nerki. Wśród nich zalecanym jest USG, tomografia z kontrastem i rezonans magnetyczny. Ważnym elementem diagnostyki są również badania laboratoryjne, mające na celu ocenić stopień upośledzenia narządu. Istotnym jest badanie ogólne moczu ujawniające zaburzenia zagęszczania moczu oraz nasilenie krwinkomoczu/krwiomoczu, ale także pomiar stężenia białka wydalanego z moczem.

Przy genetycznym uwarunkowaniu schorzenia istotny jest wywiad rodzinny oraz skierowanie potomstwa osób chorych na badania genetyczne. Badania genetyczne zaleca się również obciążonym chorobą przyszłym rodzicom planującym posiadanie potomstwa. Pozwalają one na oszacowanie ryzyka urodzenia dziecka obciążonego chorobą i podjęcie świadomej decyzji o rodzicielstwie.

Leczenie torbieli nerek

Torbiele nerek nie manifestujące objawów klinicznych najczęściej podlegają jedynie okresowej obserwacji. W przypadku torbieli uwarunkowanych genetycznie wprowadza się leczenie mające na celu spowolnienie wzrostu torbieli i opóźnienie upośledzenia funkcji filtracyjnej nerek (farmakoterapia przewlekłej choroby nerek). Jeśli torbiele są przyczyną nadciśnienia tętniczego wprowadza się również leczenie normalizujące ciśnienie krwi.

W zaawansowanym etapie choroby, w którym mnogość torbieli prowadzi do schyłkowej niewydolności nerek konieczne jest wdrożenie dializoterapii, czyli cyklicznego usuwania z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii, toksyn oraz nadmiaru wody za pomocą specjalistycznej aparatury.  Jako metodę leczenia stosuje się także przeszczep narządu, który pozwala uwolnić pacjenta od uciążliwej dializoterapii.

Operacyjne usunięcie torbieli wskazane jest tylko w przypadku pęknięcia torbieli, nasilonego krwiomoczu, zakażenia treści torbieli lub ucisku torbieli na inne narządy wywołującego ból brzucha.

Literatura:

  1. Interna Szczeklika. Medycyna Praktyczna, Kraków 2021.
  2. Myśliwiec M. (red.). Nefrologia. Wielka interna. Medical Tribune Polska, Warszawa 2017.

Podobne artykuły

09 maja 2022

Ból nerek – o czym może świadczyć?

Ból jest bardzo nieprzyjemnym doznaniem dla każdego człowieka, jednak w organizmie pełni niezwykle istotną funkcję. Doznania bólowe informują nasz mózg o potencjalnym uszkodzeniu tkanek i zagrożeniu chorobą, na które powinniśmy niezwłocznie zareagować. Nerki chorują podstępnie, a większość chorób nerek nie daje dolegliwości bólowych, stąd upośledzenie funkcji nerek u pacjentów diagnozuje się na zaawansowanym, trudnym do wyleczenia etapie.  Jakim chorobom nerek towarzyszy ból? Z czego wynika ból nerek i czym się charakteryzuje? Ból – rzadki objaw chorób nerek Choroby nerek nawet kilka lat mogą przebiegać bezobjawowo, a niepokojące objawy obserwuje się dopiero po utracie połowy czynnego miąższu narządu, czyli tak naprawdę wtedy, kiedy „znika” jedna nerka! Wśród najczęściej występujących objawów chorób nerek wymienia się obrzęki, problemy z oddawaniem moczu, nadciśnienie i towarzyszące mu bóle głowy, osłabienie, anemię, senność, szybką męczliwość, duszność, utratę wagi i spienienie moczu. Ból, który w organizmie pełni funkcję ostrzegawczą przed zagrożeniem chorobą, w przypadku nerek pojawia się stosunkowo rzadko. Towarzyszy kamicy moczowej lub chorobom, które przebiegają z powiększeniem objętości narządu oraz prowadzą do rozciągnięcia i podrażnienia bogato unerwionej torebki nerkowej. Lokalizacja bólu nerek Ból nerek opisywany jest indywidualnie przez odczuwających go pacjentów. Jednym doskwiera po bokach pleców, innym w ich środkowej części. Często dotyczy jednak okolicy lędźwiowej. W zależności od przyczyny dolegliwości, ból nerki może promieniować do jamy brzusznej lub pachwiny i miednicy mniejszej. Może mieć charakter ciągły, nawracający, ostry, ustępujący lub przewlekły, kolkowy, pulsujący lub tępy. Ból nerki – przyczyny Jakie są przyczyny bólu nerek? Z jakimi chorobami są one powiązane? Kamica moczowa Kamica moczowa jest chorobą, w której kamienie mogą lokalizować się w różnych odcinkach układu moczowego. Ze względu na umiejscowienie kamienia moczowego dzielimy ją na kamicę nerkową, moczowodową oraz kamicę pęcherza moczowego. Przemieszczanie się kamieni moczowych w układzie moczowym jest źródłem bardzo silnych dolegliwości bólowych. W przypadku kamicy nerkowej lub moczowodowej ból nerek ma charakter kolki, najczęściej zlokalizowany jest jednostronnie w okolicy lędźwi, czyli dolnej części pleców i promieniuje do krocza, pęcherza i cewki moczowej. Można określić go jako pulsujący i falujący, a momenty jego natężenia wynikają z cyklicznego ruchu moczowodów, zastoju moczu i wzrostu napięcia torebki nerkowej. Bólowi często towarzyszy krwiomocz. W momencie przemieszczenia się kamienia do pęcherza dolegliwości bardziej przypominają objawy zapalenia pęcherza z towarzyszącymi problemami w wydaleniu moczu. Kamicy moczowej poza bólem lędźwi mogą towarzyszyć bóle brzucha, nudności i wymioty, problemy z oddawaniem moczu, dreszcze i gorączka. Ze względu na możliwość całkowitego zatrzymania odpływu moczu, dolegliwość wymaga pilnej interwencji lekarskiej. Torbiele nerek Wielotorbielowate zwyrodnienie nerek jest przykładem wrodzonej choroby nerek, której w obrazie klinicznym dominują dolegliwości bólowe. Bolące nerki są skutkiem podrażnienia i rozciągnięcia bogato unerwionej torebki nerkowej przez liczne torbiele zlokalizowane w miąższu narządu. Ból dotyczy zarówno jamy brzusznej, jak i okolicy lędźwiowej, ma tendencje do przewlekania i przebiega z różnym nasileniem. Bardzo silny ból towarzyszy powikłaniu choroby, jakim jest m.in. krwawienie do torbieli. Odmiedniczkowe zapalenie nerek Odmiedniczkowe zapalenie nerek jest spowodowane najczęściej przez bakteryjne zakażenie układu moczowego i rozwija się w konsekwencji zapalenia pęcherza. Do typowych objawów należy tępy ból w okolicy lędźwiowej, natomiast objawami towarzyszącymi jest wysoka temperatura, wymioty i dolegliwości związane z utrudnionym i bolesnym oddawaniem moczu. Nowotwór nerki Wśród nowotworów nerek najczęściej diagnozowanym jest rak nerkowokomórkowy, natomiast drugim co do częstości – rak z komórek nabłonka przejściowego dróg moczowych. Nowotwory nerki diagnozowane są zazwyczaj przypadkiem w trakcie rutynowo zlecanych badań obrazowych np. USG. W przypadku późnych etapów zaawansowania choroby pojawia się triada objawów, wśród których występuje ból w okolicy lędźwiowej o charakterze tępym lub kolkowym. Pozostałe dwa objawy to wyczuwalny guz w jamie brzusznej oraz zauważalny przez pacjenta krwiomocz. Uraz nerki W konsekwencji uderzenia, upadku, stłuczenia, wypadku komunikacyjnego w którym dochodzi do uszkodzenia struktur nerki mogą powstawać krwiaki, lokalizujące się głównie pod torebką nerkową. Zwiększając objętość narządu powodują rozciągnięcie bogato unerwionej torebki nerkowej i silne dolegliwości bólowe. Dolegliwości bólowe dotyczą okolicy lędźwiowej lub okolicy bocznej pleców. Często promieniują do jamy brzusznej lub klatki piersiowej. Na uraz i przyczynę dolegliwości wskazuje zasinienie „uderzonego” miejsca. Bólowi w ~95% przypadków towarzyszy krwiomocz, który pacjenci określają jako brunatny lub w kolorze ciemnego piwa.  Diagnostyka różnicowa bólu nerek W przypadku opisanych chorób, ból nerek rzadko jest pojedynczym objawem. Często towarzyszu mu dolegliwości dyzuryczne i inne (bolesność towarzysząca oddawaniu moczu, skąpomocz, ból dolnej części brzucha, nudności itp.), które dodatkowo wskazują na chorobę toczącą się w układzie moczowym. Ból okolicy lędźwiowej niekoniecznie musi być związany z chorobą nerek. Może być skutkiem zwyrodnień w obrębie lędźwiowego odcinka kręgosłupa, przeciążenia tego odcinka, przetrenowania lub naciągnięcia mięśni pleców. W różnicowaniu bólu nerek od innych dolegliwości bólowych pomaga objaw Goldflama. Badanie przeprowadza lekarz, który w odpowiedni sposób uderza okolicę lędźwiową, prowadząc do wstrząśnięcia nerki. Bólowa reakcja na uderzenie wskazuje na choroby nerek, wykluczając tym samym inne przyczyny bólu. Należy jednak pamiętać, że objaw Goldflama może być ujemny przy początkowych stadiach choroby nerek. Pomocne w diagnostyce różnicowej bólu okolicy lędźwiowej są badania obrazowe np. USG. Umożliwiają potwierdzenie obecności kamieni moczowych, torbieli, krwiaka czy też nowotworu. Uwidoczniają również poszerzenie struktur odpowiedzialnych za odprowadzenie moczu, co może wskazywać na jego zastój jako przyczynę dolegliwości bólowych. Ważnym elementem ustalenia przyczyn bólu nerki są także badania laboratoryjne. Jednym z przykładów jest badanie mikrobiologiczne moczu, które umożliwia dokładne określenie patogenu odpowiedzialnego za infekcję dróg moczowych i powodowane nią dolegliwości bólowe oraz dobranie celowanego oraz skutecznego leczenia. Leczenie bólu nerek W leczeniu bólu nerek bardzo istotne jest podawanie szybko działających leków przeciwbólowych i rozkurczowych, mających na celu poprawę stanu pacjenta. Najistotniejsze jest jednak ustalenie przyczyny wystąpienie bólu, leczenie choroby podstawowej i eliminacja czynnika etiologicznego odpowiedzialnego za ból. W przypadku infekcji dróg moczowych będzie to antybiotykoterapia, w przypadku kamicy moczowej – leczenie eliminujące kamienie z układu moczowego (np. kruszenie kamieni nerkowych za pomocą lasera), w przypadku nowotworów będzie to interwencja chirurgiczna i chemioterapia. Uraz nerki wymaga leczenia przeciwbólowego oraz kilkudniowego pozostania w łóżku do momentu ustąpienia krwiomoczu. Problem stanowi wielotorbielowate zwyrodnienie nerek, w którym ze względu na brak leczenia przyczynowego, jedynym sposobem eliminacji bólu jest terapia przeciwbólowa. Literatura: Interna Szczeklika. Medycyna Praktyczna, Kraków 2021.Pain management in patients with chronic kidney disease and end-stage kidney disease. Roy PJ, Weltman M, Dember LM, Liebschutz J, Jhamb M; HOPE Consortium. Curr Opin Nephrol Hypertens. 2020 Nov;29(6):671-680. doi: 10.1097/MNH.0000000000000646. PMID: 32941189Polycystic kidney disease. Bergmann C, Guay-Woodford LM, Harris PC, Horie S, Peters DJM, Torres VE. Nat Rev Dis Primers. 2018 Dec 6;4(1):50. doi: 10.1038/s41572-018-0047-y. PMID: 30523303 Myśliwiec M. (red.). Nefrologia. Wielka interna. Medical Tribune Polska, Warszawa 2017.Urazy nerek – objawy i diagnostyka. Ząbkowski, T., Skiba, R., Grabińska, A., Maliborski, A., Syryło, T., & Zieliński, H. (2013). Pediatria i Medycyna Rodzinna, 9(3), 263–266.

09 maja 2022

Nowotwór nerki – co warto wiedzieć?

Nowotwór powstaje w wyniku nadmiernego, niekontrolowanego przez organizm namnażania komórek, w których w wyniku mutacji doszło do zmian uniemożliwiających zahamowanie procesów podziału. Rakiem z kolei nazywamy złośliwą, czyli mającą zdolność do przerzutowania  „odmianę” nowotworu, która wywodzi się z tkanki nabłonkowej. W przypadku nerki epidemiologicznie najczęściej diagnozowane są nowotwory złośliwe, czyli rak nerkowokomórkowy oraz rak z komórek nabłonka przejściowego dróg moczowych (np. rak miedniczki i moczowodu). Nowotwory łagodne, nie mające tendencji do tworzenia przerzutów, diagnozowane są zdecydowanie rzadziej. Czym się charakteryzują choroby nowotworowe nerek, kogo dotyczą i jak się objawiają? Kto jest narażony na nowotwór nerki? Czynnikiem zwiększającym ryzyko zachorowania na nowotwór nerki jest zaawansowany wiek, chorobę najczęściej diagnozuje się po 60 roku życia. Dwukrotnie częściej diagnozowana jest u nałogowych palaczy. Wśród innych czynników predysponujących wymienia się otyłość, uznawaną za przewlekły stan zapalny, nadciśnienie tętnicze oraz wieloletnie stosowanie leków przeciwbólowych (Niesteroidowe Leki Przeciwzapalne – NLPZ) i moczopędnych. Do rozwoju nowotworu predysponuje genetyczny i rodzinnie występujący zespół von Hippla-Lindaua. Ryzyko zachorowania zwiększa również narażenie zawodowe na czynniki chemiczne (arsen, azbest, kadm, produkty ropopochodne) oraz infekcja HCV. Nowotwór nerki nie stanowi problemu jedynie w populacji osób dorosłych. Diagnozowany jest również u dzieci. Guz Wilmsa, znany również jako nerczak zarodkowy lub płodowy, bądź nefroblastoma jest uwarunkowanym genetycznie nowotworem złośliwym nerki wieku dziecięcego, występującym z częstotliwością 1:10 000 przypadków. Charakterystyczną cechą tego nowotworu jest bardzo szybki wzrost, który w przeciągu krótkiego okresu czasu, może doprowadzić do zajęcia przez masę guza aż połowy jamy brzusznej. Cecha ta wyjaśnia potoczną nazwę nowotworu określanego mianem „choroby sobotniej kąpieli”. Sformułowanie to było aktualne w czasach, w których dzieci kąpało się zdecydowanie rzadziej niż obecnie, np. raz w tygodniu. Rodzice tłumaczyli wówczas lekarzowi, że zauważona przez nich niepokojąca zmiana, w postaci wyczuwalnego w jamie brzusznej guza, pojawiła się w przeciągu tygodnia od poprzedniej kąpieli. Objawy sugerujące proces nowotworowy w nerce Objawem, który powinien zaniepokoić i skłonić pacjenta do konsultacji lekarskiej jest czerwony kolor moczu, sugerujący obecność w moczu krwi (krwiomocz). Może towarzyszyć mu przewlekający się i nieustępujący ból dolnego odcinka pleców, wyczuwalny guz lub zgrubienie w okolicy lędźwiowej lub jamie brzusznej, niezwiązana ze zmianą nawyków żywieniowych utrata masy ciała, gorączka oraz ogólne osłabienie i uczucie zmęczenia. Objawy te mogą występować samodzielnie, lub stanowić grupę objawów. Najczęściej objawy nowotworu występują w tak zwanej triadzie, którą stanowią krwiomocz, ból brzucha lub pleców oraz wyczuwalny guz. Wszystkie z wymienionych objawów wymagają diagnostyki różnicowej, ponieważ poza nowotworem nerki dolegliwości mogą wywołać inne jednostki chorobowe np. zlokalizowana w nerce torbiel. Niekiedy pojawiające się u pacjentów dolegliwości mogą być konsekwencją pojawienia się przerzutów raka nerki do innych narządów. Ponieważ rak nerki przerzutuje do płuc, kości, wątroby i mózgu wśród symptomów pojawić się mogą bóle kostne i przypadkowe złamania kości, zaburzenia neurologiczne, problemy z oddychaniem oraz niewydolność wątroby. Zmiana nowotworowa w nerce niekoniecznie musi być pierwotną zmianą wywodzącą się z nerki. Nerka jest narządem, do którego „lubią” przerzutować inne nowotwory. Przerzuty do nerki dają raki oskrzela, sutka, trzustki, czerniaki, rak jelita grubego, macicy i jajnika. Diagnostyka nowotworu nerki Istotnym elementem rozpoznania choroby nowotworowej nerki jest diagnostyka obrazowa. Do wykonywanych badań zaliczyć można USG, tomografię komputerową i rezonans magnetyczny oraz badanie PET. Na ich podstawie ustalana jest dokładna lokalizacja nowotworu, zaawansowanie choroby i potwierdzona lub wykluczona zostaje obecność przerzutów. Równie ważne w diagnostyce są także badania laboratoryjne oceniające ogólną kondycję pacjenta przygotowywanego do leczenia, w tym pomiar stężenia kreatyniny we krwi z wyliczeniem współczynnika filtracji kłębuszkowej eGFR oraz badanie ogólne moczu. Badaniem, które rozstrzyga o sposobie leczenia oraz ostatecznie charakteryzuje typ nowotworu jest badanie histopatologiczne wycinka z guza, pobranego w trakcie biopsji przed operacją lub już w trakcie samej operacji.    Leczenie nowotworów nerki Najczęstszym stosowanym sposobem leczenia jest chirurgiczne usunięcie guza lub całej zajętej procesem nowotworowym nerki. U pacjentów bez przerzutów leczenie chirurgiczne często jest  leczeniem definitywnym, nie wymagającym dodatkowej farmakoterapii. W innych przypadkach stosowana jest immunoterapia mobilizująca układ odpornościowy do walki z nowotworem, terapia celowana, lub leczenie chemioterapeutyczne z zastosowaniem cytostatyków. Konsekwencje choroby nowotworowej nerki W wyniku usunięcia guza lub nawet całej nerki oraz obciążającego organizm leczenia przeciwnowotworowego często dochodzi do nieodwracalnego i postępującego upośledzenia funkcji filtracyjnej nerek określanej mianem przewlekłej choroby nerek – PChN. Objawia się ona spadkiem współczynnika filtracji kłębuszkowej eGFR, wzrostem stężenia kreatyniny we krwi oraz szeregiem objawów klinicznych (anemia, nadmierna męczliwość, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia gospodarki wapniowo – fosforanowej, zmniejszona odporność). Stopień zaawansowania PChN określa się na podstawie wartości współczynnika eGFR, który jest wyliczany za pośrednictwem specjalnie opracowanych wzorów, uwzględniających przede wszystkim pomiar stężenia kreatyniny we krwi. Wśród pięciu stadiów zaawansowania choroby, stadium 5 określane jest jako mocznica lub schyłkowa niewydolność nerek. Co się dzieje gdy nerki przestają pracować? Na etapie schyłkowej niewydolności nerek znacznie upośledzona filtracja kłębuszkowa nie jest w stanie usuwać z organizmu nadmiaru wody i toksyn (mocznik) oraz regulować stężenia elektrolitów (sód, potas, wapń, fosfor, magnez). Nagromadzone w organizmie substancje bezpośrednio zagrażają życiu pacjenta, wpływając destrukcyjnie na pracę serca, mózgu i pozostałych narządów. Konieczne jest wówczas wdrożenie dializoterapii, czyli procesu cyklicznego usuwania z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii, toksyn oraz nadmiaru wody za pomocą specjalistycznej aparatury.  W zależności od stanu zdrowia, pacjentów przygotowuje się także do przeszczepu nerki, który pozwala uwolnić pacjenta od uciążliwej dializoterapii.
Powiązane badania

Klirens kreatyniny
Klirens kreatyniny. Badanie służące do wyliczania  wielkości przesączania kłębuszkowego (GFR), przydatne do oceny funkcji nerek.  

Mocz - badanie ogólne
Badanie przesiewowe w kierunku chorób nerek i układu moczowego oraz nieprawidłowości przemian metabolicznych organizmu, zwłaszcza związanych z chorobami wątroby i z cukrzycą.

Kreatynina
Kreatynina. Oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi przydatne w diagnostyce funkcji nerek i chorób przemiany materii. Dla osób powyżej 12 roku życia wynik oznaczenia kreatyniny wydawany jest łącznie z wyliczonym eGFR – szacunkowym współczynnikiem filtracji kłębuszkowej istotnym w przesiewowych badaniach chorób nerek.