22 lipca 2019

Choroba kociego pazura – jak dochodzi do zakażenia?

Choroba kociego pazura to bakteryjna choroba odzwierzęca przenoszona głównie przez koty. Do zakażenia dochodzi w wyniku zadrapania lub nawet polizania przez zakażone zwierzę. Najczęściej infekcja ma łagodny przebieg, ale jest niebezpieczna dla osób z obniżoną odpornością.

 

Jest chorobą odzwierzęcą wywołaną przez bakterie Bartonella henselae. Do zakażenia dochodzi po zadrapaniu, pokąsaniu lub lizaniu uszkodzonej skóry przez zwierzę będące nosicielem, najczęściej jest to młody kot. Źródłem zakażenia są głównie koty, rzadziej psy, wiewiórki, kozy. Pchły przenoszą chorobą między zwierzętami, jak również między zwierzęciem a człowiekiem.

Choroba dotyka najczęściej dzieci i młodzież do 15 roku życia.

Objawy i przebieg choroby

Po kilku dniach od zadrapania pojawia się grudka lub pęcherz gojące się samoistnie. Po ok. 2 tygodniach dochodzi do powiększenia jednego lub rzadziej kilku okolicznych węzłów chłonnych. Najczęściej są to węzły szyjne, pachowe lub pachwinowe. Obserwuje się ich obrzęk i tkliwość, a skóra nad węzłami daje się łatwo przesuwać.

Choroba najczęściej ma przebieg łagodny: może pojawić się stan podgorączkowy lub gorączka, złe samopoczucie, brak apetytu, bóle głowy, brzucha, bóle mięśni i stawów.

U części chorych może wystąpić postać atypowa – zakażenie rozsiane. Dochodzi wtedy do powstania ziarniniaków wątroby i śledziony, zmian w kościach. Pojawiają się objawy zajęcia ośrodkowego układu nerwowego: silne bóle głowy, drgawki,

Infekcja jest niebezpieczna dla osób z zaburzeniami odporności – może mieć wtedy przebieg ogólnoustrojowy i wymagać intensywnego postępowania lekarskiego.

W większości przypadków choroba ustępuje nawet bez leczenia w ciągu maksymalnie 6 miesięcy.

 

Diagnozowanie infekcji

W rozpoznaniu pomocne jest ustalenie w wywiadzie lekarskim sytuacji niosących ryzyko zakażenia podczas kontaktu z kotem w okresie kilku tygodni poprzedzających wystąpienie objawów.

Rozpoznanie potwierdzają badania serologiczne swoistych przeciwciał w klasie IgG i IgM,  metodą immunofluorescencji lub ELISA. W rzadkich przypadkach wykonywana jest biopsja zajętego węzła chłonnego.

Sprawdź cenę badania w Twoim mieście:

Bartoneloza (B.henselae, B.quintana), IgG met. IIF

Bartoneloza (B.henselae, B.quintana), IgM met. IIF

Bartonellozę należy różnicować z innymi chorobami przebiegającymi z powiększeniem węzłów chłonnych takimi jak: cytomegalia, toksoplazmoza, mononukleoza zakaźna, nowotwory (chłoniaki, białaczki).

Powikłania

Najczęstszym powikłaniem jest zropienie węzła chłonnego z wytworzeniem przetoki. Rzadziej dochodzi do powiększenia wątroby i śledziony, zajęcia oka, zajęcia siatkówki mogącego prowadzić do utraty wzroku.

Jednym z powikłań jest zapalenie mózgu prowadzące do wystąpienia drgawek. Rzadko dochodzi do zajęcia kości i zapalenia wsierdzia.

 

Zapobieganie infekcji

Aby zapobiec infekcji należy przestrzegać kilku zasad:

– unikać zadrapań i ugryzień przez koty – szczególnie ważne u osób z obniżoną odpornością,

– dbać o higienę domowego zwierzaka  – stosować środków przeciw pchłom,

– jeśli już dojdzie do zadrapania – skaleczenie należy oczyścić i zdezynfekować.

 

 

mgr Renata Grzelik

Laboratoria Medyczne DIAGNOSTYKA

 

Źródła:

https://www.mp.pl/pacjent/choroby-zakazne/choroby/zakazenia-bakteryjne/157689,choroba-kociego-pazura

– Klotz S.A., Voichita I., Elliott S.P.: Cat-scratch Disease. American Family Physician. 2011, 83(2).

– Chomel B.B., Kasten R.W.: Bartonellosis, an increasingly recognized zoonosis. Journal of Applied Microbiology. 2010, 109.