29 lipca 2022 - Przeczytasz w 2 min

Zespół hemolityczno-mocznicowy – czym się charakteryzuje?

Zespół hemolityczno-mocznicowy zaliczany jest do mikroangiopatii zakrzepowych, co oznacza, że w obrębie niewielkich naczyń krwionośnych dochodzi do powstawania zakrzepów prowadzących do upośledzonego przepływu krwi przez narządy i uszkodzenia tkanek. Z jakiego powodu rozwija się zespół hemolityczno-mocznicowy i jakie może mieć konsekwencje dla zdrowia?

zespół hemolityczno-mocznicowy

Zespół hemolityczno-mocznicowy – przyczyny

W zespole hemolityczno-mocznicowym skrzepliny w obrębie małych naczyń krwionośnych powstają w wyniku uszkodzenia śródbłonka, czyli pojedynczej warstwy komórek wyścielającej naczynia. Charakterystyczną cechą zespołu jest równoczesne zużycie płytek krwi (małopłytkowość) oraz uszkodzenie krwinek czerwonych – erytrocytów, czyli ich hemoliza.

W 90% przypadków zespołu hemolityczno-mocznicowego za uszkodzenie śródbłonka naczyń i towarzyszące mu konsekwencje odpowiada toksyna bakteryjna (toksyna Shiga) produkowana przez enterokrwotoczny sczep bakterii Escherichia coli (STEC) lub toksyna wydzielana przez bakterie Shigella dysenteriae (werotoksyna). Zakażenie wymienionymi patogenami w większości przypadków dotyczy dzieci, wiąże się w pierwszej kolejności z objawami krwistej biegunki lub zakażenia dróg moczowych. Pozostałe 10% przypadków zespołu hemolityczno-mocznicowego, którego przyczyną nie jest zakażenie bakteryjne określa się mianem atypowego. W tym przypadku do uszkodzenia śródbłonka naczyń prowadzi nadmierna aktywacja układu dopełniacza, towarzysząca np. chorobom autoimmunologicznym lub nowotworowym.

Jakie są objawy?

Oszacowano, że u 10% pacjentów zainfekowanych wymienionymi bakteriami rozwija się zespół hemolityczno-mocznicowy. Skrzepliny lokalizują się przede wszystkim w małych naczyniach krwionośnych nerek, co nawet u 50% pacjentów prowadzi do stanu wymagającego dializoterapii. Rzadszą lokalizacją umiejscowienia skrzeplin jest przewód pokarmowy, trzustka, oczy i serce. Skrzepliny zaburzają przepływ krwi przez narządy, prowadząc do ich tymczasowej lub trwałej niewydolności.

Pacjent z zespołem hemolityczno-mocznicowym, ze względu na stan zagrażający życiu, leczony jest w warunkach szpitalnych. Rozwija się u niego ostre uszkodzenie nerek (zahamowanie produkcji moczu, gwałtowny wzrost stężenia kreatyniny i mocznika), często występuje gorączka. W moczu występuje zwiększona ilość krwinek czerwonych oraz białka. W wynikach badań laboratoryjnych obserwuje się anemię hemolityczną i małopłytkowość, zwiększone stężenie bilirubiny wolnej. W rozmazie krwi widoczne są fragmenty erytrocytów tzw. schistocyty. W ustaleniu przyczyn zagrażających życiu objawów wykonuje się badania w kierunku obecności patogennych bakterii lub/i toksyny Shiga w kale. Najczęstszą, odległą konsekwencją zespołu hemolityczno-mocznicowego jest przewlekła niewydolność nerek oraz nadciśnienie tętnicze.

W diagnostyce zespołu hemolityczno-mocznicowego bierze się po uwagę inne zespoły chorobowe, w których dochodzi do powstawania mikrozakrzepów. Wśród nich wymienia się zakrzepową plamicę małopłytkową i mikroangiopatię zakrzepową wywołaną przez leki.

Zespół hemolityczno-mocznicowy – leczenie

Leczenie zespołu hemolityczno-mocznicowego polega w głównej mierze na znoszeniu objawów choroby. Dąży się do wczesnego zastosowania dializy (procesu cyklicznego usuwania z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii, toksyn oraz nadmiaru wody za pomocą specjalistycznej aparatury), a w przypadku nasilonej anemii przetacza się koncentraty krwinek czerwonych. W atypowym zespole hemolityczno-mocznicowym stosuje się farmakoterapię, która ma na celu zahamować nadmierną aktywność układu dopełniacza.

Podobne artykuły

15 lipca 2021

Hemoliza – objawy, przyczyny. Czym jest hemoliza krwi?

Hemoliza to proces rozpadu erytrocytów czyli czerwonych krwinek. Przyczyny hemolizy mogą być rozmaite, a proces zniszczenia i rozpadu czerwonych krwinek może zachodzić zarówno w świetle naczyń krwionośnych, jak i poza nimi – w narządach miąższowych. Ostra hemoliza krwi stanowi stan zagrożenia życia Hemoliza – co to takiego? W prawidłowych warunkach, krwinki czerwone żyją około 120 dni i stopniowo się starzeją. Stare i coraz mniej aktywne metabolicznie erytrocyty, są usuwane przez makrofagi, głównie w obrębie śledziony i częściowo wątroby oraz szpiku kostnego. Co to jest hemoliza? Hemoliza to przedwczesny i nieprawidłowy proces rozpadu czerwonych krwinek, następujący wskutek różnych czynników fizycznych, chemicznych czy biologicznych. W wyniku hemolizy, do osocza krwi zostają uwolnione składniki komórek krwi. Diagnostyka hemolizy W razie podejrzenia hemolizy, zachodzi potrzeba potwierdzenia patologii oraz zidentyfikowania jej przyczyny. Podstawowym badaniem, które może dostarczyć wielu informacji, jest oczywiście morfologia krwi obwodowej. Zwykle można zaobserwować niedokrwistość (z powodu niszczenia krwinek) oraz retikulocytozę, czyli zwiększoną liczbę niedojrzałych form krwinek czerwonych (jest to efekt kompensacyjnego działania szpiku kostnego, który szybko próbuje zwiększyć ilość erytrocytów we krwi). W zależności od konkretnej przyczyny hemolizy, analiza obrazu krwi może wykazać przykładowo obecność sferocytów, ciałek Heinza, ciałek Howella-Jollego, erytrocytów sierpowatych, echinocytów czy erytrocytów tarczowatych. Inne badania krwi, wskazują na zwiększoną aktywność LDH, zmniejszone stężenie haptoglobiny czy zwiększony poziom bilirubiny niesprzężonej. W badaniu ogólnym moczu, wynik może wskazywać na zwiększone wydalanie urobilinogenu, hemoglobinurię, a w razie hemolizy wewnątrznaczyniowej, mocz przyjmuje ciemne zabarwienie. W niektórych przypadkach, można zaobserwować także inne nieprawidłowości, np. białkomocz czy krwinkomocz. Dodatkowe, bardziej specjalistyczne, badania wskazują na konkretną przyczynę hemolizy. Należą do nich m.in. test z zakwaszonym roztworem glicerolu, ocena aktywności G-6-PD erytrocytów, ocena stężenia metHb, badania elektroforetyczne, badania serologiczne, cytometria przepływowa, badania układu krzepnięcia czy badania mikrobiologiczne. Hemoliza – przyczyny Przedwczesny rozpad czerwonych krwinek może być spowodowany wieloma czynnikami. Należą do nich m.in.: Defekty wewnątrzkrwinkowe erytrocytów (defekty błony komórkowej, defekty enzymatyczne, defekty hemoglobiny czy ilościowe zaburzenia syntezy łańcuchów globiny). Przykłady to: wrodzona sferocytoza, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór kinazy pirogronianowej, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa czy talasemie.Zewnątrzkrwinkowe czynniki immunologiczne, np.: autoimmunizacja w przebiegu innych chorób, po przeszczepieniu narządu, autoimmunologiczna anemia hemolityczna, AIHA (ang. autoimmune hemolytic anemia) z przeciwciałami typu zimnego i ciepłego, hemolityczna reakcja poprzetoczeniowa,  hemolityczna choroba noworodków i inne.Zewnątrzkrwinkowe czynniki nieimmunologiczne, np: zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno – mocznicowy, zakażenia, czynniki chemiczne i fizyczne, używki, jady owadów i innych zwierząt, masywne oparzenia i inne. Na świecie, wśród najczęstszych przyczyn hemolizy, wymienia się niedokrwistość sierpowatokrwinkową oraz malarię. W Polsce, dominuje niedokrwistość autoimmunohemolityczna. Hemoliza – objawy Długotrwała i miernie nasilona hemoliza może nie dawać widocznych objawów. Niski poziom hemoglobiny skutkuje ogólnymi objawami niedokrwistości, takimi jak osłabienie, wzmożona męczliwość, bladość czy pogorszenie koncentracji. W okresach nasilonego rozpadu czerwonych krwinek, można zaobserwować żółtaczkę, a niekiedy także ciemne zabarwienie moczu. W niektórych postaciach choroby, występuje powiększenie śledziony i wątroby lub inne objawy. Przełomy hemolityczne manifestują się bólem brzucha i okolicy lędźwiowej, gorączką i dreszczami, ciemnym moczem czy ostrym uszkodzeniem nerek.  Hemoliza w próbce krwi – co oznacza? Może się zdarzyć, że próbka Twojej krwi zostanie odrzucona podczas procesu analitycznego, a Ty zostaniesz poproszony o ponowną zgodę na pobranie materiału do badania. Przyczyną takiej sytuacji bywa właśnie hemoliza w próbce, czyli hemoliza in vitro. Nie jest ona wyrazem patologii i choroby, lecz najczęściej wiąże się z przypadkowym, mechanicznym uszkodzeniem erytrocytów podczas pobierania krwi. Przyczynami hemolizy w probówce mogą być: Trudności z uzyskaniem dostępu do żyły,Zbyt długo założona staza,Nadmierne ciśnienie w probówce podczas aspiracji materiału do badania,Przelewanie krwi do probówki przez igłę ze strzykawki,Zbyt gwałtowne i energicznie mieszanie krwi po pobraniu,Zastosowanie zbyt cienkich igieł,Zbyt długie przechowywanie i transport krwi,Zamrażanie próbek krwi. Hemoliza w surowicy – hemoliza zmienia skład surowicy i co może uniemożliwić wiarygodne pomiary stężenia niektórych substancji obecnych we krwi. Laboratorium ocenia, czy do hemolizy doszło już po pobraniu krwi, a ponowne pobranie krwi jest wówczas konieczne. Leczenie hemolizy Przede wszystkim, niezbędne jest postawienie prawidłowego rozpoznania i leczenie choroby podstawowej oraz unikanie przyczyn hemolizy. W razie konieczności, przetacza się koncentrat krwinek czerwonych. Pamiętaj, że wszelkie zalecone badania laboratoryjne możesz wykonać, np. w DIAGNOSTYCE. Bibliografia: Interna Szczeklika, pod red. P. Gajewskiego, Medycyna Praktyczna, Kraków 2020„Ostra hemoliza o śmiertelnym przebiegu – znaczenie przetoczeń krwi” – M. Ziarkiewicz, P. Kacprzyk, J. Drozd-Sokołowskahttps://diag.pl/pacjent/blizej-diagnostyki-odc-1-co-to-jest-hemoliza/

22 sierpnia 2020

Choroby nerek – objawy, przyczyny, leczenie

Choroby nerek to heterogenna i rozległa grupa schorzeń. Należą do nich m.in. ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, choroby kłębuszków nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, tubulopatie, kamica nerkowa, infekcje, torbiele nerek, nowotwory nerek i inne. Każdy z tych stanów ma swoje przyczyny, objawy i sposób leczenia. Jak rozpoznać chorobę nerek? Co na nią wskazuje i jakie badania warto wykonać? Choroby nerek – objawy, których nie wolno bagatelizować Zwróć uwagę, jak różnorodną grupą są choroby nerek. Objawy różnią się więc w zależności od konkretnej jednostki chorobowej. W ostrym uszkodzeniu nerek, dominują symptomy choroby, która doprowadziła do uszkodzenia – np. objawy sepsy, objawy zatorowości płucnej, krwotok czy rzucawka. W około połowie przypadków dochodzi do skąpomoczu (oddawanie mniej niż 500 ml moczu w ciągu doby) lub bezmoczu (mniej niż 100 ml moczu na dobę), po czym następuje faza wydalania zwiększonych objętości moczu. Przewlekła choroba nerek może przez dłuższy okres (nawet przez wiele lat) przebiegać bezobjawowo. Po jakimś czasie pojawia się niedokrwistość i jej symptomy (np. wzmożona męczliwość, trudności z koncentracją), nadciśnienie tętnicze, wielomocz (oddawanie ponad 2500 ml moczu na dobę), nykturia (częste oddawanie moczu w nocy), wzmożone pragnienie i utrata apetytu, osłabienie, nieprzyjemny posmak w ustach, nudności oraz wymioty. W schyłkowej niewydolności nerek (czyli zaawansowanym stadium choroby nerek), objawy i powikłania pochodzą z różnych narządów i układów. Zaburzenia w układzie krążenia objawiają się nadciśnieniem tętniczym i objawami niewydolności serca. Pojawia się charakterystyczny kwasiczy, pogłębiony oddech Kussmaula, skóra jest blada i ziemista, ze skłonnością do podbiegnięć krwawych. Zapalenie błony śluzowej żołądka i wrzody trawienne prowadzą do symptomów z przewodu pokarmowego. Zaburzenia w obrębie układu nerwowego objawiają się upośledzeniem skupiania uwagi i pamięci, wzmożoną drażliwością, bólami głowy, osłabieniem mięśni, a nawet śpiączką. Mogą wystąpić zaburzenia miesiączkowania i obniżenie libido. Zakłócenie metabolizmu kości manifestuje się bólami kości i stawów oraz patologicznymi złamaniami. Choroby kłębuszków nerkowych to również niejednorodna grupa schorzeń i mogą objawiać się w różny sposób. Na kłębuszkowe zapalenie nerek mogą wskazywać: obrzęki, nadciśnienie tętnicze, krwinkomocz lub krwiomocz, białkomocz, kiepskie samopoczucie, spadek apetytu, nudności, wymioty, skąpomocz, gorączka czy bóle stawów. Dla chorób nerek na tle infekcji, np. odmiedniczkowego zapalenia nerek charakterystyczny jest natomiast ból w okolicy lędźwiowej, podwyższenie temperatury ciała i dreszcze. W kamicy nerkowej typowo pojawia się kolka nerkowa, o której świadczy ból promieniujący od lędźwi do spojenia łonowego i narządów płciowych, parcie na mocz i częste oddawanie moczu, nudności i wymioty oraz krew w moczu. Jak sam widzisz, ogromne spektrum symptomów może wskazywać na choroby nerek. Nietypowe objawy, których pewnie nie powiązałbyś z nerkami, np. osutka plamisto-grudkowa, również mogą być nimi spowodowane. Taka wysypka, wraz z bólem lędźwi, gorączką i skąpomoczem jest typowa dla polekowego ostrego cewkowo- śródmiąższowego zapalenia nerek. Choroby nerek – badania i diagnostyka Jeśli jesteś w grupie zwiększonego ryzyka zachorowania na chorobę nerek (np. chorujesz na nadciśnienie tętnicze czy cukrzycę), wystąpiły u Ciebie niepokojące objawy lub w Twojej rodzinie występują choroby nerek, koniecznie pozostań pod stałym nadzorem lekarza. Lekarz, w oparciu o obraz kliniczny, Twój wywiad chorobowy i badanie fizykalne, zdecyduje o poszerzeniu diagnostyki w odpowiednim kierunku. Zwróć uwagę, że przewlekła choroba nerek latami może nie dawać żadnych symptomów. By jej nie przegapić, niektóre badania wykonuje się przesiewowo, szczególnie wśród obciążonych pacjentów. Badania laboratoryjne przydatne w wykrywaniu chorób nerek to przede wszystkim: badanie ogólne moczu oraz badania z krwi: stężenie kreatyniny (wraz z oszacowaniem GFR), mocznika, kwasu moczowego, triglicerydów, cholesterolu, fosforanów, potasu, wapnia oraz morfologia. Wszystkie powyższe badania możesz wykonać w DIAGNOSTYCE. W zależności od podejrzewanej przyczyny choroby, panel badań może obejmować też inne parametry np. miano antystreptolizyny. Czasem konieczne jest wykonanie USG nerek, RTG brzucha lub biopsji nerki. Choroby nerek – leczenie i profilaktyka Leczenie choroby nerek w dużej mierze zależy od jej przyczyny. Jeśli znane jest źródło uszkodzenia nerek, konieczne jest dążenie do jego usunięcia (np. zahamowanie krwotoku, pozbycie się przeszkody utrudniającej odpływ moczu czy zaprzestanie stosowania leków nefrotoksycznych). Warto pamiętać o leczeniu hamującym postęp przewlekłej choroby nerek, leczeniu chorób współistniejących, zapobieganiu powikłaniom i leczeniu żywieniowym. W niektórych jednostkach chorobowych stosuje się leczenie immunosupresyjne, przeciwzapalne i przeciwbólowe. W przypadku zaawansowanej choroby, leczenie nerkozastępcze (takie jak hemodializa czy dializa otrzewnowa) może okazać się jedynym wyjściem. Czasem szansą na wyleczenie staje się przeszczepienie nerki. Aby zapobiegać chorobom nerek, dbaj o odpowiednie nawodnienie, unikaj leków nefrotoksycznych i sumiennie lecz swoje choroby przewlekłe – wiele z nich może bowiem wpływać na stan układu moczowego (szczególnie nadciśnienie i cukrzyca). Nie ignoruj niepokojących objawów, a raz na jakiś czas, w porozumieniu ze swoim lekarzem, skontroluj parametry nerkowe. Odpowiednie badania możesz wykonać np. w DIAGNOSTYCE. SPRAWDŹ E-PAKIET NRKOWY Bibliografia: Interna Szczeklika – P. Gajewski, A. Szczeklik

09 lipca 2021

Mocznica (przewlekła niewydolność nerek) – przyczyny i objawy choroby

Mianem mocznicy określamy ostatnie stadium (G5) przewlekłej choroby nerek. W tym stadium, niewydolność nerek jest już bardzo zaawansowana, a objawy mogą dotyczyć niemal wszystkich narządów i układów w organizmie. Mocznica wymaga zwykle leczenia nerkozastępczego. Czym jest mocznica? Aby zrozumieć czym jest mocznica, zdefiniujmy najpierw przewlekłą chorobę nerek. Otóż przewlekła choroba nerek to nieprawidłowości budowy lub funkcji nerek, które mają znaczenie dla zdrowia i utrzymują się powyżej 3 miesięcy. Do kryteriów rozpoznania zalicza się m.in. wielkość przesączania kłębuszkowego, GFR (ang. glomerular filtration rate), albuminurię (obecność drobnocząsteczkowych albumin w moczu), nieprawidłowości osadu moczu, nieprawidłowości wykryte badaniami obrazowymi lub biopsją i inne. W celu określenia zaawansowania przewlekłej choroby nerek, ocenia się wielkość GFR (kategoria G) oraz albuminurię (kategoria A). GFR ≥90 ml/min/1,73 m2 to stadium G1GFR 60-89 ml/min/1,73 m2 to stadium G2GFR 45-59 ml/min/1,73 m2 to stadium G3aGFR 30-44 ml/min/1,73 m2 to stadium G3bGFR 15-29 ml/min/1,73 m2 to stadium G4GFR <15 ml/min/1,73 m2 to stadium G5. Stadia G3-G5 przewlekłej choroby nerek, określa się mianem „przewlekła niewydolność nerek.” Stadium G5, w którym wielkość przesączania kłębuszkowego jest już bardzo zmniejszona, to schyłkowa niewydolność nerek czyli mocznica. Mocznica – diagnostyka Przewlekła choroba nerek przez wiele lat może nie dawać żadnych zauważalnych objawów, dlatego należy wykonywać okresowo laboratoryjne badania przesiewowe, które mogą zasygnalizować istnienie problemu. Jest to szczególnie istotne u osób ze zwiększonym ryzykiem rozwoju uszkodzenia nerek, np. osób chorych na cukrzycę. Do podstawowych badań potrzebnych do oceny czynności nerek, zalicza się przede wszystkim: badanie ogólne moczu, oraz stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy oraz eGFR. Przydatne mogą okazać się także wyniki morfologii krwi, oraz stężenie we krwi kwasu moczowego, potasu, fosforanów, wapnia, PTH, triglicerydów i cholesterolu. Lekarz może dodatkowo zdecydować o konieczności wykonania badań obrazowych (np. USG) czy biopsji nerek. Badania laboratoryjne możesz wykonać w DIAGNOSTYCE. Mocznica – przyczyny Stopniowe uszkadzanie nefronów, czyli głównych jednostek strukturalno-czynnościowych nerek, prowadzi do przeciążenia pozostałych nefronów, które, także z biegiem czasu, ulegają uszkodzeniu. Do najczęstszych przyczyn przewlekłej choroby nerek (która w najbardziej zaawansowanym stadium nazywana jest mocznicą) należą: nefropatia cukrzycowa (czyli jedno z przewlekłych powikłań cukrzycy),kłębuszkowe zapalenie nerek,nefropatia nadciśnieniowa (czyli powikłanie nadciśnienia tętniczego),ostre uszkodzenie nerek,cewkowo-śródmiąższowe choroby nerek,wielotorbielowate zwyrodnienie nerek,nefropatia niedokrwienna,inne, takie jak: nefropatia zaporowa, układowe choroby tkanki łącznej, sarkoidoza, amyloidoza, szpiczak plazmocytowy, zespół hemolityczno- mocznicowy, zespół Alporta czy nefropatia HIV. Mocznica – objawy Objawy przewlekłej choroby nerek zależą od stopnia zaawansowania upośledzenia czynności nerek. Początkowo, objawy mogą być niezauważalne, lecz wraz z czasem trwania choroby i narastaniem nieprawidłowości, pojawiają się symptomy ze strony różnych narządów. Mocznica to najbardziej zaawansowane stadium choroby nerek,  gdy GFR ulega ciężkiemu zmniejszeniu, a nerki nie są już w stanie spełniać swoich funkcji. Objawy mocznicy dotyczą więc niemal wszystkich układów i narządów w organizmie. Wśród niecharakterystycznych objawów ogólnych wyróżnia się osłabienie i wzmożoną męczliwość, utratę łaknienia i niedożywienie, zmniejszoną odporność na infekcje i łatwe marznięcie. Skóra może swędzieć, przyjmuje ziemistobrunatną barwę i pojawiają się skłonności do łatwego powstawania siniaków. Rzadko można zaobserwować wytrącone na skórze kryształy mocznika, czyli tzw. szron mocznicowy. Zaburzenia w układzie krążenia obejmują nie tylko nadciśnienie tętnicze, ale także niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca czy mocznicowe zapalenie osierdzia. Dochodzi do zapalenia błony śluzowej żołądka i jelit, rozwoju wrzodów trawiennych, krwawień z przewodu pokarmowego czy nawet ostrego zapalenia trzustki. Chory ze schyłkową niewydolnością nerek, może wydzielać charakterystyczny mocznicowy zapach z ust i stale czuć niesmak w ustach oraz cierpieć na nudności i wymioty. Pojawia się kwasiczy oddech Kussmaula, może dojść do mocznicowego zapalenia opłucnej i obrzęku płuc. Do objawów mocznicy zalicza się również zaburzenia funkcjonowania układu nerwowo-mięśniowego, takie jak pogorszenie koncentracji i pamięci, bóle głowy, zaburzenia zachowania, zespół niespokojnych nóg, osłabienie mięśni, kurcze pęczków mięśniowych, przewlekła czkawka, a nawet drgawki, śpiączka czy porażenie czterokończynowe. Do kolejnych objawów mocznicy należą zaburzenia miesiączkowania, niepłodność i impotencja, nieprawidłowości metabolizmu kości cechujące się bólami kostnymi i samoistnymi złamaniami oraz rozmaite zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej i równowagi kwasowo- zasadowej, widoczne w wynikach badań laboratoryjnych. Wszystkim objawom towarzyszą także symptomy choroby podstawowej, np. cukrzycy. Leczenie mocznicy W przypadku schyłkowej niewydolności nerek, zwykle konieczne okazuje się prowadzenie leczenia nerkozastępczego. W istocie, leczenie nerkozastępcze powinno zostać rozpoczęte, zanim rozwiną się symptomy mocznicy i powikłania narządowe. Do metod leczenia nerkozastępczego zalicza się hemodializę, dializę otrzewnową oraz przeszczepienie nerki, które jest najlepszą i najskuteczniejszą formą leczenia. Bibliografia: Interna Szczeklika, pod red. P. Gajewskiego, Medycyna Praktyczna, Kraków 2020
Powiązane badania

Kreatynina
Kreatynina. Oznaczenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi przydatne w diagnostyce funkcji nerek i chorób przemiany materii. Dla osób powyżej 12 roku życia wynik oznaczenia kreatyniny wydawany jest łącznie z wyliczonym eGFR – szacunkowym współczynnikiem filtracji kłębuszkowej istotnym w przesiewowych badaniach chorób nerek.

Mocznik
Mocznik.  Oznaczenie stężenia mocznika w surowicy krwi, przydatne w diagnostyce funkcji nerek i chorób metabolicznych.